The Open Book

Het regende op de eerste dag dat ik in quarantaine moest. Het was de vierde dag van de voorjaarsvakantie, en ik zou, net als elke week, naar de bioscoop. Ik voelde me echter niet heel goed; ik had hoofdpijn, mijn hersenen voelden aan als pudding, en ik was vreselijk moe. Ik besloot een Corona-zelftest te doen, en mijn angst werd werkelijkheid: ik was positief. Dit is wat ik gedaan heb, deze week.

Op dinsdagochtend voelde ik me slecht. Aangezien ik docent ben, maak ik me daar geen zorgen over; ik leef van vakantie tot vakantie, en stort altijd in tijdens de vakantie. Ik werk veel te hard op school (dat zegt men in ieder geval – ik denk nog steeds dat al de moeite die ik in school steek het absolute minimum is dat er van mij verwacht wordt) en sta niet toe dat ik ziek word, dus blijf werken, blijf doorgaan, blijf rennen, en blijf lesgeven. Zodra de vakantie begint, slaap ik gewoon even bij. Dus toen ik de zelftest deed voordat ik na de bioscoop ging, verwachtte ik half dat er niets aan de hand zou zijn. Het zou gewoon de leraarsvloek zijn. Maar dit keer, na twee minuten, was er al een roze lijntje dat er niet zou moeten zijn.

Het volgende halfuur knalde voorbij: ik appte mijn vriend, belde de vriendin met wie ik de avond ervoor uit eten was geweest, belde mijn moeder (ze was in de winkel en hoorde niet goed wat ik zei, dus ik brulde in de telefoon dat ik Corona had voor ze het begreep – mijn zere keel komt van deze schreeuwpartij, en niet van de ziekte, ik weet het zeker), belde mijn vriend die niet opnam, belde de vriendin met wie ik naar de bioscoop zou gaan, belde meer vrienden, appte nog een aantal, stuurde selfies met mijn onfortuinlijke testuitslag, en belde mijn teamleider, die ik zaterdag nog gesproken had. Op school.

(Dat komt doordat het weer nog slechter was dan op dinsdag. Het weekend ervoor was er een storm (zo zwaar dat hij een naam kreeg), en school was een slachtoffer. Mijn klaslokaal was complete kapot, het plafond was naar beneden gestort, en overall lag water. De tafels en stoelen leken nog te leven, maar alle boeken en papieren die overal nog lagen (ik ben een vrij chaotisch persoon) was pulp geworden. Ik had nog nooit echte stormschade gezien, en ik wist niet hoe ik moest reageren.)

Afgelopen dinsdag voelde mijn hoofd zoals mijn door storm verwoeste lokaal. Het voelde alsof het enige waar ik altijd op kan vertrouwen het had opgegeven. Maar ik was vastberaden om niet toe te geven dat ik ziek was. Ik had het gevoel dat ik gewoon door moest gaan zoals ik altijd deed. Ik deed wat klusjes en wilde gaan koken, tot mijn vriend (die nog elke dag negatief test op Corona) zei dat ik gewoon naar bed moest gaan en dat hij wel zou koken. Dat deed ik. Ik sliep een tijdje, at mijn avondeten, las een beetje, en ging terug naar bed. Morgen zou het vast beter zijn. 

Woensdagochtend voelde ik me slechter dan de dag ervoor. Ik ging douchen, deed mijn trainingspak (lees: huispak) aan, en begon weer met wat klusjes. Mijn hersenen protesteerden, en ook mijn vriend vond dat geen goed idee. Ik zei dat ik niet ziek mocht worden, dat dat niet toegestaan was, en ik werd boos op mezelf omdat ik zo’n zwak lichaam had. Hij zei dat ik niet zo’n stoute Dobby mocht zijn, en gewoon moest accepteren dat ik me niet goed voelde. Eindelijk gaf ik eraan toe. 

Dit is hoe de volgende dagen gingen: ik sliep veel dronk veel at veel las veel speelde wat spelletjes keek hoe mijn vriend spelletjes speelde (ik probeerde hem te helpen maar dat leidde hem alleen maar af dus de zombies aten zijn hersenen op) las wat meer las een boek uit begon aan een andere ging naar de wc ging terug naar bed dronk wat meer keek een onmeunig slechte serie op Netflix waar ik echt niets aan vond maar soms is slechte tv juist leuk want dan kun je naar de tv schreeuwen en jezelf heel slim vinden en trouwens boeken zijn sowieso leuker ook al was ik amper in staat om te onthouden wat ik gelezen had het was wat vaag allemaal maar slapen was lekker

(Ik ging ook even naar buiten. Ik trok mijn badjas stevig om mij heen, ging op de stoep staan met mijn blote voeten, deed mijn ogen dicht, nam diep adem, en deed, heel eventjes, alsof alles normaal was. Mijn hersenen voelden iets minder zwaar aan, de pudding in mijn hoofd werd iets minder dik, en het voelde alsof ik langzaam aan de beterende hand was. Na precies een minuut en drieëntwintig seconden (ofzo) begonnen mijn voeten pijn te doen, want het was nogal koud. De storm was overgewaaid, en de lucht was lichtgrijs in plaats van zwart, maar het was nog niet echt warm.)

Toen ging ik terug naar mijn tweede boek dat ik uitlas maar gelukkig zijn er altijd meer boeken dus ik ging door met het lezen van een sprookjesboek waar ik een maand geleden in begonnen was maar hij was best kort dus toen was mijn derde boek na een tijdje ook uit en toen sliep ik weer eventjes dronk veel at wat eten (mijn vriend is heel lief want hij kocht steeds lekker eten zoals avocado’s en heel lekker brood en groene appels (ook al vindt hij dat ze nog niet rijp zijn en gewoon heel erg vies) en grapefruit) sliep nog wat meer liep langzaam door het huis maakte mijn glas schoon en schonk nog wat meer limonade in en dronk het op en ging weer naar bed en begon met het lezen van boek nummer vier en jeetje het enige wat ik tot toen gedaan had was lezen en als ik heel eerlijk was vond ik dat helemaal niet erg want voor het eerst gaf ik gewoon toe dat ik me niet perfect voelde maar dat dat ok was en misschien kon ik zo eens echt opladen

Ik had geen idee dat ontspanning zo leuk was. Ik mag nooit ontspannen en niets doen; er is altijd iets wat gedaan moet worden, altijd iets wat er van mij gevraagd wordt. Het voelde alsof er een enorm gewicht van mijn schouders was afgevallen. Vier boeken lezen in een week is prima. Veel slapen mag ook gewoon. Niets doen was precies wat ik nodig had, wilde, en dus ook deed. En ik vond het heerlijk. Mijn lichaam begon langzaam maar zeker weer vertrouwd aan te voelen, de mist in mijn hersenen trok weg, en ik voelde me weer als mijzelf, ook al wist eigenlijk niet eens meer zo goed hoe dat voelde.

Misschien probeerde mijn lichaam me, door ziek te worden, wel te vertellen dat ik niet perfect hoef te zijn, dat het gewoon toegestaan is om soms gewoon even achterover te leunen. Dat ik niet zo hard hoef te werken, dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn, en dat men toch wel van me houdt, of ik nu wel of niet twaalf dingen tegelijkertijd kan doen, rennend. Misschien moet ik dat stukje Elke dat soms wat rust nodig heeft iets meer accepteren. Misschien moet ik maar ophouden met mezelf steeds stoute Dobby noemen, en tegen mezelf zeggen dat ik een lieve Elke ben. Misschien ga ik het dan zelf ook nog eens geloven.

Vanochtend mocht ik eindelijk weer naar buiten. Ik had mijn mooiste kleren aan (had kleren aan, punt, nadat ik dagenlang in een badjas door huis gewaggeld had), deed mijn make-up op, en deed een poging om mijn haar te doen, wat nog vrij lastig was, want ook mijn haar stond niet meer stijf van de adrenaline en ging nog maar met moeite omhoog. Ik deed de deur open en liep naar buiten, en ik moest mijn ogen dichtknijpen tegen het licht.

De zon scheen fel, en er was geen vuiltje aan de lucht.

Wat deed jij toen je in quarantaine moest? Welke boeken zou jij lezen als je alle tijd in de wereld had en je niets anders kon doen dan lezen? Wanneer heb jij voor het laatste dagenlang geslapen? Laat me het weten in de reacties! En vergeet niet me te volgen voor meer boekenposts!