The Open Book

Wanneer dingen op zijn einde komen, heeft men niet de neiging om vooruit te kijken naar wat ons allemaal te wachten staat. In plaats daarvan vinden we het heerlijk om nog even terug te kijken naar alles wat er gebeurd is voordat we het officieel gaan afsluiten. Daar horen ook lijstjes bij, in mijn geval van boeken. Eigenlijk houd ik daar niet zo van, maar ik heb besloten dat het zo’n mooi literair jaar was, dat ik toch vijf boeken heb uitgekozen die het vermelden waard zijn. Wil je weten welke boeken ik uitgekozen heb? Lees dan door!

Ik denk niet dat ik ooit terug zal kijken op dit jaar en erover zeggen dat het een heel fijn jaar was. Ik was vaak gestrest en vaker moe. Er lagen mensen in het ziekenhuis of kwamen te overlijden. Er waren conflicten met leerlingen, met hun ouders, met teamleiders, of met familieleden. Er waren oorlogen over de hele wereld. De maatschappij staat op z’n kop, en de verkiezingen waren zacht gezegd teleurstellend. Maar gelukkig zijn er boeken. Dit zijn de boeken die mij even alle sores konden laten vergeten.

Ten eerste zijn er alle kinderboeken die ik dit jaar herlezen had. Dit jaar gaf ik weer toe aan de altijd aanwezige drang om Philip Pullman’s His Dark Materials-trilogie te lezen. Ik houd nog steeds van al die thema’s die erin staan en die bij elke keer herlezen nog meer diepgang geven, ik houd nog steeds van Lyra en van Will, en van hun dæmons, en van de heks Serafina Pekkala, en van Lee Scoresby, en van iedereen in dat boek. Het is mijn favoriete boek, en mijn ware boekenliefde – een blog volgt! En, zoals je vorige week al kon lezen, heb ik ook de drie boeken van de serie Hart van inkt van Cornelia Funke herlezen. Hoewel ik het gevoel heb dat ik het vroeger leuker vond dan nu, blijft deze serie wel een speciaal plekje in mijn hart houden. En ik blijf hopen dat er in al die kinderboeken die ik lees nog steeds een stukje Elke zit dat ik kwijtgeraakt ben door de jaren heen. 

Vervolgens was er het boek dat ik vier keer heb gelezen dit jaar: De belofte van Damon Galgut. Hoewel ik echt geen hekel heb aan boeken herlezen (zie hierboven), doe ik dat normaal gesproken niet vier keer in een jaar. Ik had natuurlijk een reden, want dit was het boek waar ik mijn tweede lezing over ging houden. Gelukkig vond ik het een heerlijk boek, en vond ik het nog heerlijker om mijn lezing voor te bereiden. Ik moest vaak hardop lachen en ik heb enorm veel geleerd over Zuid-Afrika. Een verslag van deze lezingen volgt!

Dan gaan we naar nog een boek dat ik eerder heb gelezen. Maar dit boek is zo prachtig, zo volmaakt, zo choquerend maar tegelijkertijd ook zo rustgevend dat het simpelweg niet kon ontbreken in deze lijst. Mrs Dalloway van Virginia Woolf is bijna honderd jaar geleden geschreven, maar niets aan deze vooruitstrevende roman over een dag in het leven van een intelligente vrouw in het Londen van de jaren twintig van de vorige eeuw is gedateerd. Dit is het boek dat ik geschreven zou willen hebben. Het is ook het boek dat ik iedereen die maar een beetje geïnteresseerd in feministische boeken aanraad.

Eindelijk! Een boek dat ik voor het eerst las dit jaar. Het is science fiction zonder aliens en oorlogen in de ruimte, het is filosofisch zonder intellectueel te zijn (hoewel de hoofdpersoon het hier zeker niet mee eens zou zijn), en ik moest huilen toen ik het uithad. Flowers for Algernon van Daniel Keyes, over een domme jongen die dankzij een medische ingreep bijzonder intelligent wordt, is zo’n bijzonder boek dat ik het jammer vind dat ik er nog geen Boeknoot over geschreven heb. Ik heb mijn best gedaan daarvoor te compenseren door het aan al mijn leerlingen aan te raden.

En tenslotte, het beste boek, of het meest ontroerende boek, of het boek waar ik regelmatig aan dacht, of wat dan ook weet ik het ik moest toch iets bedenken want ik heb toch nog steeds een enorme hekel aan deze lijstjes dus laten we maar doen alsof ze allemaal op de eerste plek staan of op de laatste wat maakt het allemaal uit want ik noem ze toch dus houd maar op ok? Hoe dan ook, het is het laatste boek dat ik bespreek in deze post. Het is Zaterdag van Ian McEwan (de post volgt!). Het speelt zich af op een dag, maar het is een dag die levens verandert, die levens eindigt, of die nieuwe levens laat beginnen. Het gaat over wetenschap, over kunst, en over waarom we hier zijn. Ik vond het geweldig.

Nou, daar zijn we dan. Dit zijn de vijf boeken (ik speel vals; het zijn er namelijk tien met al die trilogieën die ik noemde). Er waren er meer, veel meer, want ik heb namelijk eenenzestig boeken gelezen dit jaar, maar die kon ik helaas niet allemaal noemen. En er waren nog zoveel andere literaire hoogtepunten: mijn eerste lezingserie, mijn tweede lezingserie, mijn eerste optreden op een literair festival, een interview met een bekende schrijver, mijn Nederlandse blog, en een eigen boekenplankje in het Forum in Groningen. Zoals ik al zei: het was een vrij lang jaar en een vrij frustrerend jaar.

Maar gelukkig zijn er boeken.

Wat is het beste boek dat jij gelezen hebt dit jaar? Wat vind jij van deze eindejaarslijstjes? Zijn er boeken waarvan jij had gewild dat je ze niet gelezen had? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me natuurlijk niet te volgen voor meer boekenposts!