The Open Book

Wat is de overeenkomst tussen een chagrijnige wetenschapper, twee kinderen die opgevoed worden door hun oma en David Bowie? Het antwoord: ze hebben allemaal een rol in Calling Major Tom, een leuke, simpele roman die ons na doet denken over waarom we hier zijn. Wil je weten waar het over gaat? Lees dan door!

Calling Major Tom gaat over Thomas Major, een knorrige wetenschapper die niet van mensen houdt en die per ongeluk de kans krijgt om op een solomissie naar Mars te gaan (want dan kan er uiteindelijk leven zijn, daar), en die kans met beide handen aangrijpt omdat hij toch niemand heeft om voor te blijven. Tegelijkertijd is er de familie Ormerod, met oma Gladys, tiener Ellie en wonderkind James, die proberen om genoeg geld bij elkaar te schrapen om te overleven. Op de een of andere manier, dankzij een verkeerd verbonden telefoongesprek, komen ze met elkaar in contact en worden ze steeds afhankelijker van elkaar. Voeg hier en daar wat referenties naar David Bowie aan toe, en voilá, je hebt een boek!

Wacht eens even. Hoe kan iemand per ongeluk een astronaut worden? En waarom besluit Thomas iemand te bellen? Als je de samenvatting leest, klinkt het allemaal behoorlijk flauw. En eigenlijk is dat het ook. ‘Dit boek is vooral voor de lol geschreven,’ zegt Barnett in zijn dankbetuiging, en dat is precies waarom het werkt. Het is grappig, het is vreemd, en het neemt zichzelf gelukkig totaal niet serieus. Tegelijkertijd is het een aandoenlijk boek en bespreekt het belangrijke thema’s zoals dementie, eenzaamheid en armoede (en de dood van Bowie). Calling Major Tom laat zien dat serieuze thema’s niet per se op een serieuze manier behandeld hoeven worden.

Het leukste aan het boek vond ik dat de personages langzaam doorkregen wat ze nodig hadden. Thomas komt er, pas als hij onderweg is naar Mars, dat hij toch mensen nodig heeft, en niet alleen maar zijn favoriete muziek – maar hij kan nooit meer terug. De Ormerods hebben iemand van buitenaf (in hun geval zelfs buitenaards) om hun leven weer op orde te krijgen, en ik vond het leuk hoe Barnett hun verhalen met elkaar verbonden heeft. Het slot van het verhaal is compleet in stijl, namelijk behoorlijk idioot (iets met scheten aansteken in de ruimte), maar ook hilarisch en ontroerend.  

Ondanks dat het best een suf boek is, ging ik mezelf wel vragen stellen terwijl ik het las. Zou ik bijvoorbeeld voor de rest van mijn leven alleen willen zijn als het met de beroemdste persoon ter wereld zou maken? Zou ik alles achter me laten omdat ik tot nu toe alleen maar teleurgesteld was in het leven? Wat zijn eigenlijk de dingen die ervoor zorgen dat ik me hier thuis voel?

Het zijn boeken als deze, ook al klinken ze belachelijk, die precies de juiste vragen stellen – en je hebt altijd een lach op je gezicht terwijl je nadenkt over de antwoorden. Dus: sluit je op in je kamer, zet je favoriete Bowiemuziek en ga dit boek lezen! Bonuspunten voor degene die raadt uit welk liedje de titel komt, en waarom ik deze gebruikt heb!

Wat zou jij doen als je moest kiezen tussen hier blijven en ongelukkig zijn, of weggaan en niet weten wat je te wachten staat? Zou je kiezen voor Aarde of voor Mars? Voor wie zou jij op aarde blijven? Als je een ding mee zou mogen nemen, wat zou je het dan worden? En natuurlijk: welke muziek zou je meenemen? Laat het weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!