The Open Book

Wat wil jij het allerliefst op de hele wereld? Wat is jouw diepste wens? En het belangrijkste: wat zou je doen om het te krijgen? Dit zijn de vragen die Neil Gaiman zijn publiek stelt in zijn boek Stardust. Wil je weten waar dit boek over gaat? Lees door!

Neil Gaimans soort-van sprookje gaat over de diepste wens van Tristran Thorn, die vastberaden is om het hart van zijn ware liefde te veroveren. Hij denkt dat hij de vallende ster voor haar moet halen, die in het magische koninkrijk Faerie is gevallen, vlak naast het saaie dorpje Wall. Wat volgt is een spannend, kleurrijk verhaal vol met heksen, een aantal vreselijke enge broers, moed en, natuurlijk, ware liefde. Maar ware liefde ontstaat in de vreemdste plekken, waar je het nooit had verwacht…

Het leuke aan dit boek vind ik dat het steeds in de richting gaat die je niet verwacht. Wat begint als een simpel sprookje over een jongen die op zoek gaat naar wat hij het liefst wil, verandert in een bildungsroman met grote ideeën, zoals vooroordelen, erfenissen en identiteit. Gaiman speelt met alle stereotypes van sprookjes en de gevoelens die we daarbij hebben; hoewel het alle ingrediënten van een typisch sprookje heeft, verandert hij het op zo’n frisse manier dat het veel meer wordt dan dat. Hij laat zelfs de sterren stralen met een nieuw licht.

Er zijn zoveel gedichten, liederen, boeken en sprookjes geschreven over de sterren. Ze stralen en ze staan ver weg, ze houden de wacht over ons, en soms vallen ze. We doen niets liever dan naar de sterrenhemel kijken. Maar, vragen deze gedichten, liederen, boeken en sprookjes zich af, waarom houden we zo van de sterren? Kijken ze ooit terug? En wat zegt over ons? Kijken we ernaar omdat we weten dat ze onbereikbaar zijn? En weten we wel dat vallende sterren oplossen in de dampkring en dus nooit van ons zullen zijn? Waarom willen we zo graag datgene waarvan we weten dat we het nooit zullen krijgen?

We hebben allemaal een diepste wens. .Op dit moment, echter, weet ik niet zo goed wat die van mij is Door de jaren heen moeten er zoveel dingen geweest zijn waarvan ik dacht dat dit moest zijn wat ik het liefst wilde op de hele wereld. Soms kreeg ik niet wat ik wilde, of wilde ik alweer wat anders tegen de tijd dat het binnen mijn bereik was. Aan het begin van het boek was ik jaloers op Tristran, omdat hij zo zeker was van zijn diepste wens, maar op het einde was het juist zijn vermogen om los te laten dat ervoor zorgde dat ik echt van hem begon te houden. Hij was net als ik geworden, en waarschijnlijk net als iedereen. Dit boek leert ons boven alles dat we altijd onze hoofden en harten open moeten stellen, want als je dat niet doet, zul je soms het verkeerde wensen.

Dit is wat je moet doen: denk aan wat jouw diepste wens is en schrijf het op. Kijk dan naar de sterren en realiseer je dat je van ze kunt houden zonder ze te hebben. Houd je wens dicht bij je, en leid je leven. Vergeet je wens, krijg een nieuwe. Jaag die achterna. En kijk na jaren weer eens op je blaadje met je wens. Is het dezelfde? Of ben je blij dat je een nieuwe hebt gevonden?

Wat is jouw diepste wens? Als jouw leven in een sprookje verteld zou worden, hoe zou het dan gaan? Ben jij ooit teleurgesteld doordat je precies kreeg waar je om vroeg? Laat het weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!