The Open Book

Het leven is ingewikkeld. Dit gevoel overvalt ons over het algemeen voor het eerst wanneer we beginnen te puberen, en helaas verlaat het ons nooit meer. Niet echt. Vaak hebben we dan behoefte aan een arm om onze schouder of tips om de wereld te overleven. Toen ik jong was, las ik daarom Francine Oomens Hoe overleef ik…?-boeken, die volstonden met survivaltips. Nu, jaren later, is er een nieuw boek in deze reeks, Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?, wat speciaal geschreven is voor de volwassen fans van toen. Wil je weten welke tips ik eruit heb gehaald? Lees dan door!

Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? gaat over Rosa, nu vijfentwintig jaar oud, die vastgelopen is in het leven. Ze studeert niet meer, haar moeder is overleden en haar Italiaanse stiefvader besluit naar zijn geboorteland terug te gaan. Rosa voelt zich eenzaam en hernieuwt het contact met vrienden die ze al jaren niet gezien heeft en gaat met hen naar Portugal om zichzelf te vinden.

Vastlopen, jezelf vinden, eenzaamheid; Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? behandelt de problematiek die op dit moment veel speelt. Voeg daar depressie, anorexia, paniekaanvallen, Corona, klimaatproblematiek en vertrouwensproblematiek aan toe, en dan heb je de perfecte samenvatting van de worstelingen van Generatie Y, ofwel de Millennials. Dit is mijn generatie, en een aantal van deze problemen is mij zeker niet onbekend. Net als de eerdere boeken uit de Hoe overleef ik?­-serie stond dit deel dan ook vol met zogenaamde survivaltips.

Vroeger smulde ik van die survivaltips. Ze vertelden me wat ik kon doen als ik me verdrietig of eenzaam voelde. Nu, bijna twintig jaar later, genoot ik er niet zo van; integendeel, ik vond ze frustrerend. Rosa en haar vrienden zijn vijfentwintig jaar oud, ze zijn volwassen, hebben gestudeerd (of dat geprobeerd) en wonen op zichzelf (of probeerden dat). Maar het lijkt wel alsof ze op geen enkele manier gegroeid zijn, want de tips die ze met elkaar delen zijn nog precies hetzelfde als toen.

Dit boek deed me niet nadenken over de personages en hun avonturen, maar over mijzelf en mijn generatie. Wat is er mis met ons? Zijn wij Millennials nooit echt opgegroeid? Denken we nog steeds dat we levenslessen uit een boekje kunnen halen? Zijn wij niet in staat om zelf een oplossing te bedenken? Of zijn we zo bang om onze bek te gaan, dat we eerst moeten lezen hoe anderen hiermee omgaan voordat we het zelf durven? Zijn we zo wankel met zijn allen omdat we nooit geleerd hebben om onze eigen problemen onder ogen te zien? Is Francine Oomen dan de opvoeder, de ouder die we allemaal hadden willen hebben?

Vroeger dacht ik dat de schrijfster van de Hoe overleef ik…?-boeken mij beter begreep dan mijn ouders. Na het lezen van het laatste deel van de serie denk ik dat ze geen flauw idee heeft waar ze het over heeft. Ik heb het gevoel dat ze niet zo goed doorheeft dat problemen niet meer zo makkelijk op zijn te lossen als vroeger. Een aantal voorbeelden uit Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?: je moet gewoon weg uit de omgeving die je verdrietig maakt. Rosa moet gewoon praten over haar problemen, Jonas moet gewoon verliefd worden, en Esther moet gewoon een kind krijgen. Let op het woordje ‘gewoon’. Hier is niets gewoons aan, en het geeft een compleet verkeerd beeld van hoe innerlijke worstelingen opgelost kunnen worden. Blijkbaar moet de buitenwereld meewerken, en dan zijn we vanzelf weer blij. Als het zo simpel was, zou iedereen gelukkig zijn, toch? Zeker als betekent dat we dan niet aan onszelf hoeven te werken.  

Ondanks de simpliciteit van dit boek, was het een enorm succes – of misschien juist daarom. Misschien wil Generatie Y wel niet teveel nadenken over al die dingen die het leven zo ingewikkeld maken. Misschien is Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? wel het perfecte plaatje van hoe het zou kunnen zijn, en houden we daar maar aan vast omdat we dan de hoop kunnen houden dat al onze problemen vanzelf opgelost kunnen worden. Volgens mij zijn wij Millennials wel de makkelijke generatie, de generatie die denkt dat de wereld geen pijn mag doen.

Ik denk dat ik niet echt bij mijn eigen generatie hoor: ik geloof er namelijk niet in dat dingen vanzelf gaan. Ik geloof niet in kortetermijnoplossingen, en ik geloof niet in weglopen voor je problemen. Ik denk dat we altijd hard moeten werken om ons leven een beetje op de rit te houden. Maar die levensles, of, zoals Oomen het zou zeggen, die survivaltip, staat helaas niet in Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?.  

Als puber krijg je voor het eerst door dat het leven niet altijd even eenvoudig is, en dat gevoel verlaat ons helaas ook nooit meer. We kunnen leren om ermee om te gaan, en we kunnen leren om onze problemen aan te pakken. Maar laten we alsjeblieft niet doen alsof dat makkelijk is.

Wat vond jij van Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? Heb jij vroeger de hele serie verslonden? Hoe zorg je ervoor dat je om leert te gaan met je worstelingen? Wat zijn jouw survivaltips? Laat het weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenblogs!