The Open Book

Hoe ziet jouw bubbel eruit? Die comfortabele plek in je hoofd waar alle dingen die je leuk vindt netjes bij elkaar staan? Wat een fijne plek, hè, zo speciaal voor jou. Maar zou je een heel boek schrijven over jouw bubbel? Ik niet. Het zou namelijk volgens mij heel saai zijn voor iedereen die niet in die bubbel zit (wat wil zeggen: iedereen behalve ikzelf). Erin Morgensterns boek The Starless Sea gaat echter precies over wat er in haar bubbel zit. En wat mij betreft barstte haar bubbel. Wil je weten waarom? Lees dan door! 

The Starless Sea heeft de juiste ingrediënten voor een boek dat ik leuk zou vinden: boeken, verhalen, mysteries en liefde. Het gaat over een intelligente, eigengereide homoseksuele man die games studeert aan de universiteit en thuis graag boeken leest. Hij heeft een favoriete cocktail, een speciale boekenkledingkast en een eigenzinnige vriendin die hem steunt. Op een dag vindt hij een zeldzaam en mysterieus boek dat niet in het systeem van de bibliotheek staat. En ziedaar: er komt een mysterieus persoon, er komt een tweede mysterieus persoon, er  komen meer mysterieuze boeken en er blijkt een mysterieuze wereld te zijn die zich onder de onze bevindt, met, je raadt het al, nog een collectie mysterieuze boeken en personen. Klinkt goed, toch? Toen ik over dit boek hoorde, wist ik dat ik het geweldig zou vinden. Toen ik op ongeveer pagina honderd was, vond ik precies het tegenovergestelde.

Ken je de Engelse uitdrukking Write about what you know? Dit is precies wat Erin Morgenstern doet. Het is alsof ze haar brein onder de loep nam, alles eruit plukte wat ze leuk vond, en het daarna zorgvuldig (nou ja, niet zo zorgvuldig) in elkaar zette in haar boek The Starless Sea. Dit boek is haar bubbel, en zoals iedereen boekenwurm zal doen, vond ik elk afzonderlijke element heerlijk. Maar als geheel is het een complete mislukking, en dat komt doordat Morgenstern schreef over wat zij kende, maar niet wist hoe ze al die dingen moest samenvoegen tot een lopend geheel.

Ken je de Engelse uitdrukking Kill your darlings? Het is moeilijk, maar soms moet je dingen waar je trots op bent schrappen omdat een verhaal anders niet werkt. En dat is precies het frustrerende aan dit boek: in plaats van haar lievelingen vermoorden voegde ze steeds meer ‘darlings’ toe tot het plot erin verdronk. Zo komt het dat The Starless Sea meer leest als een nieuwe versie van “These are a few of my favourite things” van de film The Sound of Music in plaats van een roman. En mijn voorkeur ligt toch echt bij een roman. Tijdens het lezen vraag je je vaak af waar dit boek over gaat, wat er gebeurt, en waar het in vredesnaam naartoe zal gaan. Wat voor naam is Zachary Ezra Rawlins, bijvoorbeeld? Is het een grap die ik niet begrijp? En waarom zijn er al die verhalen-in-verhalen, en de sleutels, de bijen en de zwaarden – en de harten en de uilen, en de weet ik veel welke andere dingen ik nog vergeten ben? Heeft iemand een idee, kan iemand me helpen, alsjeblieft…? En dat is wat dit boek met mij doet, vijfhonderd pagina’s lang. 

Ken je de Engelse uitdrukking Art imitates life? Dit boek laat duidelijk zien wat Erin Morgenstern het perfecte leven zou vinden. Het is een leven omringd door heel veel boeken, door heel veel vreemdelingen, door heel veel mysteries, en een type cocktail. Het is een leven speciaal voor haar, en haar alleen, en dat is waarom The Starless Sea alleen tot haar verbeelding spreekt. Maar een klein gedeelte van hoe kunst het leven imiteert klopt wel: het is net zo rommelig en chaotisch, en heel vaak net zo frustrerend.

Wil je weten waarom ik steeds vraag of je deze uitdrukkingen kent? Ik doe dat omdat ik zeker wil weten dat we op dezelfde golflengte zitten. Ik wil zeker weten dat je weet waar ik het over heb. En dat is precies waarom The Starless Sea zo’n vermoeiend boek is: het lijkt Morgenstern totaal niet uit te maken wie haar boek leest, zolang zij maar lekker in haar bubbeltje kan blijven zitten. Vanaf de eerste pagina is het plot onbelangrijk, maar de draaikolk aan obscure reverenties en persoonlijke voorkeuren waar de lezer in gegooid wordt maar echt niet uit kan komen des te meer. Wat blijft is een gekke nasmaak van complete verwarring en irritatie; de bubbel is gebarsten.

Als er een ding is wat ik geleerd heb van The Starless Sea is dat ik iets bewuster moet zijn van mijn eigen bubbel. Wat vind ik leuk? Waarom vind ik dit leuk? Zijn deze dingen echt goed, of is het slechts mijn eigen smaak? En als allerbelangrijkst: heb ik mensen echt vreselijk verveeld doordat ik maar door bleef praten over de dingen waar ik van houd? Als dat het geval is: het spijt me verschrikkelijk. Maar onthoud goed: Ik ben nooit zo saai geweest als dit boek. Hoop ik. 

Heb jij ooit een boek gelezen dat vreselijk teleurstellend was? Wat vond je van dit boek? Hoe ziet jouw bubbel eruit? Waar kun jij uren over praten? Laat het weten in de comments! En vergeet me niet de volgen voor meer boekenposts!