The Open Book

Hoe schrijf je een boek over muziek? Veel schrijvers zijn hevig geïnspireerd op deze creatieve uiting. Vaak zijn dat boeken met een unieke focus; op de muziek zelf, op een bepaald tijdperk, of op de kracht van muziek. Taylor Jenkins Reids roman Daisy Jones & The Six gaat over de opkomst en ondergang van ‘s werelds grootste fictieve rockband en de relatie tussen de bandleden. Maar is het een goed boek? Lees door als je het antwoord daarop wilt weten!

Daisy Jones & The Six is het verhaal over de opkomst en ondergang van de fictieve band met dezelfde naam, die ooit, eind jaren zeventig, de grootste band ter wereld was. Door interviews met bandleden en de mensen die bij ze betrokken waren krijgen we te zien wat hun inspiratie was, wat hun mooiste momenten waren, en waarom ze uiteindelijk en onvermijdelijk uit elkaar gingen.

Klinkt goed, toch? Ik vond het idee geweldig, maar vanaf de eerste pagina had ik al het gevoel dat ik te veel moeite moest doen om het leuk te vinden. En ik wilde dat zo graag. Ik wenste vurig dat ze echte, sprankelende, betoverende supersterren waren, die allemaal om moesten gaan met hun eigen problemen. Maar ze voelden allemaal nep. Een paar voorbeelden: toetsenist en pseudofeminist Karen Karen (ja, die heet echt zo…) blijft maar doorzaniken over de door mannen bestuurde maatschappij, maar vervolgens voegt dit helemaal niets toe aan haar personage. Huisvouw Camilla is zo toegewijd aan haar man, frontman Billy Dunne, dat ze zelf totaal geen persoonlijkheid heeft. En dan hebben we junkie Daisy Jones, wier achtergrondverhaal beschreven wordt in drie zinnen, alsof dat uitlegt wie ze is. Het gebeurt zelden dat een hoofdpersoon zo gruwelijk onuitstaanbaar is en tegelijkertijd onbeschrijflijk mooi is en in het bezit is van een hartverscheurend mooie stem en getalenteerd is zonder dat ze er moeite voor hoeft te doen. 

Daisy Jones & The Six gaat over een groep buitenaards geweldige wezens, die rijk, beroemd en enorm getalenteerd zijn. Dit boek gaat niet over echte mensen. Normaal heb ik nies tegen een verhaal over de goden, omdat de oude mythes gaan over hoe zelfs zij hun fouten hebben, alsof ze net mensen zijn. Maar het probleem met Jenkins Reids boek is dat deze personen zo goed als volmaakt zijn, en als ze een keer een fout maken, dan zijn er geen gevolgen. Ja, eigenlijk wel dus: het gevolg is dat ze saai zijn. Er is een regel aan het eind van het wanneer zanger Billy Dunne, die zich slecht voelt omdat hij heel graag wil drinken (maar dat niet doet, omdat hij zo perfect is dat hij dat natuurlijk niet doet), tegen een vreemde begint te klagen. Billy krijgt dan te horen: “You’ll pardon me if I don’t feel too bad for you.” En dat is precies de kern van dit boek: je kunt geen sympathie opwekken voor mensen die geen problemen hebben.

Het ergste, echter, is de eindeloze stromen drugs die gebruikt worden, en dat is wanneer Daisy Jones & The Six echt onrealistisch wordt (ja, zelfs minder realistisch dan letterlijk perfecte personages). De roman is geschreven alsof het een lang interview is tussen de bandleden. Als lezer moet je er dus vanuit gaan dat het geheugen van de bandleden in goede staat is, wat onmogelijk zou moeten zijn omdat ze tien jaar lang continu onder invloed waren. Ze weten zich zelfs nog woord voor woord ellenlange monologen te herinneren. En na een tijdje realiseer je je ook dat ze allemaal dezelfde manier van praten hebben, wat het hele idee dat je verschillende stemmen hoort ongedaan maakt. Oh, en de “plot twist” op een van de allerlaatste pagina’s, waarin we erachter komen wie deze fictieve biografie eigenlijk schrijft, is ronduit belachelijk.

Maar het allerergste ergste gedeelte (bestaat er zoiets als erger dan het ergst?) is het feit dat dit boek wordt geprezen alsof het nieuw leven inblaast in de jaren zeventig. Ik ben een enorme 70s-fan (toen ik jonger was, wenste ik altijd dat ik ouder was, zodat ik in die tijd geleefd zou hebben – en omdat die wens natuurlijk niet uitkwam, besloot ik in plaats daarvan naar elk liedje uit dat decennium te luisteren en elke Wikipediapagina te lezen die er maar over bestond – en als gevolg daarvan hebben meerdere mensen mij meerdere keren gesmeekt om eens op te houden over die jaren zeventig waarin ik toch niet geleegd had; en omdat ik altijd iedereen te vriend wil houden, hield ik dan op en begon ik daarom maar over de jaren zestig), en daarom ik wilde echt fan zijn van Daisy Jones en haar band.

Ik zou met ze meegaan op tour, en ik zou al die echte jaren-zeventigartiesten ontmoeten, zoals David Bowie, Pink Floyd, de Rolling Stones, Stevie Wonder, en ga zo maar door. Maar het allerergste ergste gedeelte van het boek, want daar had ik het over, is dat geen van deze supersterren in het boek zitten, en dat vond ik teleurstellender al het andere. Niets aan dit zogenaamd-over-de-jaren-zeventigboek ging daadwerkelijk over de jaren zeventig. Het was alsof die band, Daisy Jones & The Six, die schijnbaar geïnspireerd was op de drama’s van de band Fleetwood Mac, zich afspeelde over een idee van de jaren zeventig, in een soort vacuüm waar hun verzonnen verhaal plaats kon vinden zonder dat er echte dingen in hoefden te gebeuren. Of misschien weet Taylor Jenkins Reid helemaal niets over de jaren zeventig en verwijst ze daarom maar niet naar al die echte dingen die zich toen afspeelden. Ik weet niet welke optie erger is.  

Kortom, schrijven is manipuleren. Alle romans die ik ooit gelezen heb zijn min of meer verzonnen, en normaal gesproken ga ik maar al te graag mee in het verhaal. Maar ik ging niet mee met Daisy Jones & The Six, omdat ik er gewoon niets van geloofde. De manier waarin het was geschreven was nep, de personages waren saai, en het verhaal zelf onrealistisch. Ik wilde zo graag geloven in dit verhaal over een rockband uit de jaren zeventig, maar het lukte me gewoon niet. 

In plaats daarvan, ik ga maar gewoon weer luisteren naar mijn favoriete jaren ’70-muziek, in plaats van er een stom boek over te lezen. Doe je mee?

Wat vond jij van Daisy Jones & The Six? Heb je de tv-serie ook gezien? Vind jij dat je fan moet zijn van de muziek en de tijd waar je over schrijft, of er in ieder geval onderzoek naar moet doen? Wat is jouw favoriete muziekroman? Laat het alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!