The Open Book

Ik kreeg gisteren een berichtje. Denk ik. Het was niet aan mij gericht, er stond geen persoonlijke informatie op, geen geschreven tekst, en ik weet niet eens of de afzender echt wel mij wilde bereiken. Maar iets in mij wil dat heel graag, want ik vond het op mijn boekenplankje in de bibliotheek, en het ging over een van de boeken die erop stond. Wil je weten wat erop stond en wat het kan betekenen? Lees dan door!

De maand is voorbij. Mijn boekenplankje-voor-dertig-dagen is er niet meer. Elke keer als ik de tijd had, bezocht ik mijn eigen collectie om erachter te komen of er weer boeken bijgekomen of juist uitgeleend waren. Elke keer stonden er weer andere boeken op de plank, wat kon betekenen dat ja, de boeken inderdaad uitgeleend waren, of nee, de boeken zo slecht bekeken werden dat de bibliotheekmedewerkers uit pure wanhoop maar nieuwe boeken neerzetten. Ik zal het nooit weten.

Ik denk graag dat mensen wel naar mijn plankje kijken. Ik denk graag dat ze gewoon aan het rondlopen waren in de bibliotheek zonder een idee welk boek ze nu zouden lezen, tot ze langs mijn collectie liepen, daar op de derde verdieping. Ik denk graag dat ze een paar boeken oppakken en de achterkant lezen, en dat ze niet dit boek maar wel dat andere erg interessant vinden. Ik denk graag dat ze besluiten dat boek te lenen (of, in extreme gevallen, dat ze geen abonnement op de bibliotheek hebben, maar dat ze het zo graag willen lezen dat ze er per direct een aanschaffen zodat ze het mee naar huis kunnen nemen zonder dat het alarm begint te loeien) en het thuis onmiddellijk beginnen te lezen. Ik denk graag dat ze het boek in een ruk uitlezen, het dan nog een keer lezen, dan teruggaan naar de bieb en dan meer boeken van dezelfde auteur lezen. Of over hetzelfde onderwerp. Of in hetzelfde genre. Zou dat niet leuk zijn?

Volgens de bibliotheek ben ik een zogenaamde ‘bookfluencer’. Dat betekent dat ik invloed heb, op mijn zeer beperkte manier vanwege mijn zeer minimale aantal volgers, op de boeken die anderen lezen. Daar geloof ik niets van. Ik geloof ook niet dat dat handjevol volgers dat ik heb altijd zit te wachten tot ik weer een nieuwe blog gepubliceerd heb. Maar toch. Het zou zo maar kunnen dat ik iemands leesgedrag beïnvloed heb. Al is het maar een klein beetje.

Gisteren bezocht ik mijn boekenplankje voor de laatste keer. Het viel me op dat er ook deze keer nieuwe boeken stonden. Maar er was nog iets anders, iets wat ik nog niet eerder gezien had. Het was een klein papiertje, dat een uitleenbriefje bleek te zijn. Er stond op dat iemand de Nederlandse vertaling van Zora Neale Hurstons Their Eyes Were Watching God (En ze keken naar God). Ik dacht direct dat het een teken was dat iemand wilde laten weten dat ze het boek met veel plezier gelezen hadden, dankzij mij. Maar toen ik nog een keer keek, bleek dat dit boek al in maart uitgeleend was, toen er nog lang geen sprake was van mijn plankje. Dus waarom zouden ze dit briefje achterlaten? Wat wilden ze ermee zeggen?  

Wilden ze me laten weten dat ze het een geweldig boek vonden? Was het ter informatie dat ze het helemaal niets vonden? Was het gewoon een briefje om te laten zien dat ze het boek niet eens gelezen hadden? Of dat ze het geleend hadden en dat het boek vervolgens een maand lang lag te verstoffen? Of wilden ze meer suggesties?

Als ik een schrijver was, zou ik een boek schrijven over dit mysterieuze briefje. Ik zou schrijven over een hoofdpersoon die geobsedeerd raakte door dit briefje, en dat die na zou denken over wie het achtergelaten had en waarom, en die uiteindelijk zelfs verliefd zou worden op het idee van degene die het briefje had neergelegd. Mijn protagonist zou de bibliotheekmedewerkers vragen, dan smeken, en dan bedreigen om te vertellen wie het was, en daarna, omdat dit valt onder de privacywet en die informatie dus niet zomaar gedeeld mag worden (en mijn hoofdpersoon ook niet zo moordlustig is dat er echt iets met het personeel zou gebeuren), het systeem zou hacken om toch uit te vinden wie dit had achterlaten. En dat zou op niets uitlopen, en toch zou mijn hoofdpersoon voor altijd blijven nadenken over dit mysterieuze briefje, en alles zou voor altijd anders zijn. Al was het maar een klein beetje.

Ik weet niet of mijn leven voor altijd anders zal zijn. Wel weet ik dat ik licht geobsedeerd ben door mijn plankje. Ik wil ook weten wie mijn boeken geleend heeft, en of ze het leuk vonden. Ik wil weten of ze suggesties voor me hebben, en ik wil weten of ze vinden dat ik nog een keer een plankje mag cureren. Maar daar zal ik waarschijnlijk nooit achterkomen.

Je ziet: ik ben niet echt een Bookfluencer. Ik ben zelf veel te veel beïnvloed door alles wat ermee te maken heeft.

Wat vind jij van mijn lijstje? Heb jij je ooit afgevraagd wat mensen van jou vinden, of van de dingen die jij ze aanraadt? Of ben jij juist iemand die anonieme briefjes achterlaat voor anderen? En wat wil je er dan mee zeggen? Laat het alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!