The Open Book

Mensen die mij kennen, weten dat ik snel een oordeel heb over anderen. Het liefst oordeel ik over de boeken die mensen lezen. Als ik iemand met een boek zie, wil ik onmiddellijk weten wat ze lezen en vind ik daar direct iets van – het liefst iets naars. Heerlijk vind ik dat. Maar gisteren, toen ik met vier boeken terugkwam uit de boekwinkel, bedacht ik me dat anderen net zo goed een mening over mijn boeken kunnen hebben. Lees door voor mogelijke gedachten van anderen!

Ik koop nooit vier boeken in een keer. Normaal gesproken koop ik er een of twee, waarmee ik laat zien dat ik in staat ben om me te beheersen. Ik word vaak geteisterd door een enorme boekenkoopdrang, en meestal lukt het me om daar niet aan toe te geven, maar vandaag ging dat helemaal mis.

Dit is wat mensen over mij zouden kunnen denken: Ik houd gewoon van lezen. Ik houd van de kleuren van de kaften. Ik geef graag cadeautjes aan anderen (ook al werd mij de vraag gesteld of er cadeautjes bijzaten en ik zei dat dat niet het geval was). Ik ben verslaafd en had al zo lang geen boeken gekocht dat ik het niet langer vol kon houden en daarom nu onmiddellijk direct boeken moest kopen. Of helemaal niets. Maar ik kocht ze gewoon omdat ik daar zin in had.

Het eerste boek dat ik meenam was het Nederlandse boek W. van Tiemen Hiemstra, wat wordt beschreven als een enorm goed boek en dat de prijs voor het Beste Groninger Boek gewonnen zou kunnen hebben als de uitgeverij het tenminste aangemeld had.

Dit is wat mensen over mij zouden kunnen denken: Ik houd van Nederlandse boeken (niet per se). Ik houd van debuutromans (niet speciaal). Ik houd van korte titels (zeker niet; hoe langer hoe beter). Ik houd van blauwe omslagen (kopen mensen echt boeken omdat het hun lievelingskleur is?). Ik wil mijn unieke smaak tentoonstellen (soms wel, eigenlijk). Maar eigenlijk kocht ik dit boek omdat we het gaan lezen met mijn boekenclubje en ik natuurlijk goed voorbereid moet zijn.

Het tweede boek dat ik wilde kopen was A Very Easy Death van Simone de Beauvoir, wat de laatste dagen van het leven van haar moeder beschrijft.

Dit is wat mensen over mij zouden kunnen denken: Wist je dat er een nieuwe trend is op social media waarin mannen pronken met hun zogenaamde liefde voor feministische literatuur? Het schijnt dat wij vrouwen dit aantrekkelijk vinden. Vaak, echter, zitten die mannen daar dan, op een populair terrasje waar ze goed in beeld zijn, met hun boek urenlang open op de eerste pagina in de ene hand en een sigaret in de ander. Simone de Beauvoir is een van die schrijfsters die vaak uitgekozen wordt door deze mannen, die wat mij betreft nog onaantrekkelijker zijn dan mannen die er gewoon eerlijk voor uitkomen dat ze nooit lezen. Maar ik kocht dit boek omdat ik echt feministisch ben en heel benieuwd ben naar deze schrijfster.

Vervolgens kocht ik Mona Awad’s All’s Well, dat gaat over een theaterdocent die Shakespeares All’s Well That Ends Well wil opvoeren omdat ze denkt dat ze zich hiermee eindelijk uit een dip kan slepen.

Dit is wat mensen over mij kunnen denken: Ze heeft dat boek vast uitgekozen omdat het een roze kaft heeft. Ze is vast achterlijk omdat ze dacht dat ze een toneelstuk van Shakespeare gekocht had. Ze houdt vast van chicklit want kijk nou toch naar die omslag! Het gaat vast niet goed met haar omdat dit echt een feelgood boek is. Maar ik heb dit boek wel echt gekocht omdat het over Shakespeare gaat. De laatste tijd heb ik veel van en over hem gelezen, en ik voel dat er een lichte obsessie ontstaat, en daarom koop ik nu alles wat ook maar een klein beetje, of heel veel, naar Shakespeare verwijst.

Tenslotte kocht ik Carrie Soto Is Back van Taylor Jenkins Reid, over een wereldberoemde, net gestopte tennisster die toch nog een keer wil proberen om een groot toernooi te winnen.

Dit is wat mensen over mij kunnen denken: Oh my god, ze leest TJR! Ik houd van haar boeken! Ze schrijft zo mooi over sterke vrouwelijke personages! Oh my god, ik moest echt huilen bij haar vorige romans! Oh my god, mijn heldin! Oh my god, ik zag dit boek net op Tiktok en ik wil dit boek nu ook heel graag lezen! Oh my god, Queen Taylor heeft nog een boek geschreven en ik moet het hebben! Oh my god, iemand anders houdt ook van haar boeken! Toegegeven, ik heb meerdere van haar boeken gelezen, maar ik vond ze eigenlijk veel te simpel, onrealistisch, en, om eerlijk te zijn, gewoon saai. Ik ben daarentegen wel een enorme tennisfan, en daarom vond ik dat ik dit boek echt moest kopen en lezen, zodat ik er tijdens Wimbledon een blogpost over kan schrijven. Eigenlijk schaam ik me er een beetje voor dat ik boeken van Taylor Jenkins Reid lees, want dan ben ik bang dat mensen denken dat ik echt van dit type boeken houd. Ieuw.

Na het lezen van dit stuk merk ik dat ik me veel te veel zorgen maak over wat mensen van mij vinden. En ik maak me te veel zorgen over wat ik denk dat mensen van mij vinden. Misschien komt dat doordat ik echt ontzettend wreed kan oordelen over anderen en er dan maar vanuit ga dat anderen ook zo over mij denken. Laat dit een wijze les zijn: ik daar nou eens mee moeten ophouden en mensen gewoon laten lezen wat ze willen, en me realiseren dat het mensen ook geen bal uitmaakt welke boeken ik lees.

Heb je ooit van de boeken gehoord die ik gekocht heb? Wat vind je ervan? Welke zou jij kopen? Maak jij je ooit zorgen over wat anderen denken over de boeken die je leest? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!