The Open Book

Wie zijn we? Hoe zien anderen ons? Welke delen van ons willen we laten zien? Zijn we ooit echt verbonden met de wereld? Dit zijn slechts een paar vragen die gesteld worden in Sally Rooneys roman Prachtige wereld, waar ben je, en niet geheel toevallig komt dit overeen met zaken waar ik mijzelf ook mee bezighoud. Wil je weten of ze beantwoord worden? Lees dan door!

Prachtige wereld, waar ben je gaat over Alice, een populaire auteur, en haar beste vriendin Eileen, een journalist, en de mannen met wie ze daten maar aan wie ze zichzelf niet helemaal overgeven. Ze worstelen allemaal met verschillende dingen, en weten niet zeker of ze tevreden zijn met hoe hun leven tot nu toe verlopen is. Deze roman gaat over hoe het is om succesvol te zijn, op zowel persoonlijk als professioneel vlak, en over hoe we allemaal op zoek zijn naar schoonheid en vrijheid.

(Bericht naar mijzelf) Tijdens het lezen van Prachtige wereld, waar ben je bleef ik steeds nadenken over dat schrijfster Sally Rooney net zo oud is als ik. Aangezien haar personages vaak dezelfde leeftijd hebben als zijzelf, deel ik mijn geboortejaar ook met hen. Het is dus vast geen verrassing dat ik me altijd goed kan inleven in Rooneys personages. Toen ik Gesprekken met vrienden las, vroeg ik mij bijvoorbeeld af wat mijn vrienden voor mij betekenen en wat ik zou zijn zonder ze, en of ik mijn vrienden bepalen wie ik ben. Iets aan haar boeken raakt mij gewoon. Dit keer kon ik niet ophouden met nadenken over hoe ik mezelf toon aan de wereld.

Een van de belangrijkste thema’s in Prachtige wereld, waar ben je is plastic, een materiaal dat door mensen is gemaakt. In het boek ontmoeten Alice en Eileen, die steeds zeggen dat ze elkaars beste vrienden zijn, elkaar pas helemaal aan het einde. In plaats daarvan schrijven ze elkaar e-mails tussen de hoofdstukken door, waarin ze nadenken over hoe dingen in elkaar steken en filosoferen over hoe alles nep is, net als plastic – net als zij.

(Bericht naar mijzelf) Ik vraag me vaak af of ik ook nep ben. Ik dacht aan wanneer ik echt mezelf kan zijn, en de momenten waarop ik het gevoel heb dat ik slechts een kant van mezelf laat zien. Toen realiseerde ik me dat ik me veel te veel zorgen maak over wat anderen van mij zouden kunnen denken. Ik kies er lang niet altijd voor om mezelf te zijn; in plaats daarvan heb ik verschillende persoonlijkheden om uit te kiezen. Ik kan enthousiast en vrolijk zijn, ik kan laten zien dat ik kan luisteren, ik kan grappig zijn, ik kan serieus zijn – en soms kan ik al deze dingen tegelijkertijd. Ik kies er altijd een (of meerdere) die past bij de persoon met wie ik op dat moment praat, die past bij wat ik denk dat zij over mij denken, en die past bij hoeveel indruk ik op ze wil maken. En nog steeds maak ik me zorgen of mensen mij wel leuk genoeg vinden. Natuurlijk vraag ik dat nooit letterlijk, want dat zou stom zijn – dit kan dan vergeleken worden met hoe de titel van het boek bewust geen vraagteken heeft, want dan zou alles een echte vraag worden, en het is te eng om die te stellen.

Hoe nauwer de band wordt tussen Alice en Eileen en hun vriendjes, hoe meer het oppervlak barsten begint te vertonen. Om de een of andere reden weigeren de vrouwen om hun echte gevoelens te laten zien aan hun geliefden, en duwen ze die liever weg dan dat ze een echte relatie met ze aangaan. In hun brieven naar elkaar blijven ze benadrukken dat alleen hun vriendschap echt is, terwijl later blijkt dat ze tegen elkaar gelogen hebben.

(Bericht naar mijzelf) Lieg ik ooit tegen mijzelf? Lieg ik ooit tegen mijn vriend, of tegen mijn vrienden? Waarom zou ik? Is er een deel van mij dat ik verborgen houd – en is dat deel van mij echt? En als ik zo bedreven ben in me aanpassen aan welke sociale kring ik mij bevind, waarom ben ik dan nog steeds zo onzeker?

Aan het eind van het boek, wanneer de vier hoofdpersonen elkaar eindelijk in het echt ontmoeten, breekt er een wijnglas en ligt er overal glas op de grond. In het hele boek wordt er uit plastic bekers gedronken, dus het is belangrijk dat er juist een echt glas breekt. Het laat namelijk zien dat de waarheid eindelijk uitgesproken wordt, en dat het is opgebroken in heel kleine stukjes. Blijkbaar is de waarheid een grote puinzooi. 

(Bericht naar mijzelf) Een tijdje geleden gebeurde er iets bijzonders. Ik was aan het praten met iemand, en ik realiseerde me dat andere mensen soms niet hun echte zelf aan mij laten zien. Zij beschikken ook over een verscheidenheid aan persoonlijkheden waaruit zij kunnen kiezen, en soms zouden zij ook indruk op mij willen maken. En met die gedachte besefte ik opeens dat sommige mensen ook naar mij op zouden kunnen kijken, en dat zij indruk op mij zouden kunnen maken. Ik snap dat dit gek of arrogant klinkt, maar ik had nog nooit op deze manier over mijzelf nagedacht. Het was alsof ik een cocktailglas (want ik drink niet zo vaak wijn, en het moet natuurlijk wel realistisch zijn) had laten vallen, en de inhoud en het glas explodeerden op de vloer, en ik zou geen idee hebben waar ik zou moeten beginnen met het zoeken naar de scherven.

Ik had Prachtige wereld, waar ben je uitgelezen voordat ik bovenstaande openbaring had. Maar toch voelt het alsof deze twee gebeurtenissen met elkaar in verband staan. Of doe ik maar alsof om het allemaal dramatischer en symbolischer te maken? Of overschat ik de kracht van literatuur?

(Bericht naar mijn lezers) Is dit wel gebeurd? Of ben ik stiekem alles aan het verzinnen omdat het dan mooier lijkt?

Wat vond jij van Prachtige wereld, waar ben je? Heb je ooit andere boeken van Sally Rooney gelezen? Welke boeken maakten echt indruk op jou? Ben jij ooit jaloers geweest op een schrijver omdat die dezelfde leeftijd had als jij maar al veel meer bereikt heeft? Ben je überhaupt weleens jaloers? Doe jij je ooit anders voor? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!