The Open Book

Het is het laatste weekend van Wimbledon! Vandaag staat de vrouwenfinale op het programma, tussen Krejcikova en Paolini. Om in de sfeer te komen, las ik een roman over tennis: Carrie Soto Is Back van Taylor Jenkins Reid. Wil je weten wat ik ervan vond? Lees dan door!

Carrie Soto Is Back gaat (natuurlijk) over Carrie Soto, een fictieve tennisster met de meeste Grand Slams achter haar naam wanneer ze stopt. Een andere vrouw staat op het punt haar record te verbeteren, en dat wil ze natuurlijk niet. Daarom besluit ze terug te komen als professional. Maar gaat het haar lukken?

Ik denk dat ik een punt heb (15-0). Ik heb tot nu toe twee andere boeken van Tiktokkoningin Taylor Jenkins Reid gelezen, en beide boeken las ik in no-time uit. Tegelijkertijd was ik elke keer teleurgesteld, omdat de boeken oppervlakkig en kunstmatig voelden. De onderwerpen waren geweldig: een Hollywoodster op leeftijd vertelt haar dramatische verhaal, en we horen alles over de opkomst en ondergang van een van de grootste bands uit de jaren zeventig. Ik zou die boeken geweldig moeten vinden, want ik houd van films en muziek. Maar dat deed ik dus niet, en daarom wilde ik Carrie Soto Is Back eigenlijk niet lezen, zeker omdat ik een groot tennisfan ben.

Carrie Soto Is Back heeft alles wat een boek nodig heeft: tennis, sterke vrouwelijke personages, en het speelt zich voornamelijk af in de jaren negentig, een tijd waarin het vrouwentennis floreerde. Ik keek uit naar optredens van Steffi Graf en Monica Seles, want Carrie zou ze zeker tegen het lijf lopen. Dat gebeurde dus niet; sommige tennissers werden genoemd, zoals Billie Jean King en Björn Borg, maar dit waren alleen grootheden van vroeger, die allang gestopt waren in de tijd waarin het boek zich afspeelt. De actieve spelers en tegenstanders van Carrie zijn allemaal verzonnen door Reid.

Ik denk dat ik een punt heb (30-0). Carrie Soto Is Back heeft de prijs gewonnen voor de Beste Historische roman op Goodreads. Maar dat is toch raar, aangezien er maar een historisch element in dit boek zit, namelijk het feit dat het zich afspeelt in het verleden. Het is niet gebaseerd op feitelijke historische gebeurtenissen en de tennisspelers lijken totaal niet op echte tennissers. Dit boek speelt zich niet af in het verleden, maar in een soort fictieve jaren negentig, en de enige verwijzingen naar die tijd zijn de simpele verwijzingen, zoals liedjes van Elton John of de aanwezigheid van Lady Diana op Wimbledon.

Ik ergerde me kapot aan Carrie, die arrogant, boos en emotioneel zeer gesloten is. Tennis wordt wel een ‘gentleman’s sport’ genoemd, en hoewel ik het jammer vind dat vrouwen blijkbaar niet bij de sport horen volgens deze term, vind ik het mooi dat tennissers bijna altijd beleefd en sportief zijn. Carrie is onbeschoft en naar, en ze zegt dingen als ‘Ik ga je hart uit je borstkas snijden en het opeten’ of iets wat daarop lijkt. Tennissers zeggen dit soort dingen niet. Echt niet. Natuurlijk spelen tennissers om te winnen, maar ze houden van de sport.

Ik denk dat ik een punt heb (40-0). Niets in Carrie Soto Is Back laat ook maar een greintje liefde voor de sport zien, omdat er zoveel fouten over instaan. Carrie is bijvoorbeeld de eerste vrouwelijke speler die, in de late jaren tachtig, een service heeft die sneller gaat dan 120 mijl (193 kilometer) per uur. Dat is echt onmogelijk. Zelfs nu nog slaan tennissters dit amper. En dan wordt ze ook nog geroemd om haar mooie, elegante spel, maar dat komt niet overeen met het feit dat ze vreselijk hard slaat – want dat soort speelsters staan nooit bekend om hun elegantie – en dat haar rally’s nooit langer lijken te duren dan vier slagen. En iemand wint een set met 7-6 zonder een tiebreak, wat simpelweg niet kan. Ik vraag me af of Reid enige vorm van onderzoek heeft gedaan over tennis. Carrie had elke sport kunnen spelen.  

Ik weet dat ik bevooroordeeld ben. Het is alsof je een tenniswedstrijd kijkt tussen een speler van wie je fan bent en hun aartsrivaal, en die tweede wint. Je bent teleurgesteld omdat je favoriet slecht speelde en je het niet leuk vond om te kijken, maar tegelijkertijd moest je natuurlijk wel blijven kijken, want misschien kon het nog spannend en verrassend worden. En na de wedstrijd geeft die rivaal ook nog een vreselijk onbeschoft interview op de baan en blijf jij maar wensen dat je favoriet had gewonnen. Ik had Carrie Soto Is Back in een paar dagen uit omdat ik benieuwd was naar de uitslag, maar het was een lange, trage, voorspelbare wedstrijd. De personages en de stijl, met haar vele herhalingen en quasi-literaire metaforen, waren bijzonder irritant.

Ik denk dat ik een punt heb (game). Ik houd van tennis, en ik lees graag over tennis (John McEnroe’s memoires waren bijvoorbeeld geweldig), maar deze roman ging helemaal niet over tennis. Ik zet liever de televisie aan om naar een echte wedstrijd te kijken.

Wat vond jij van Carrie Soto Is Back? Wat vind jij van Taylor Jenkins Reids andere romans? Denk jij dat tennis een mooi onderwerp is voor de literatuur? Over welke sport zou jij een boek willen lezen? Laat het me weten in het commentaar! En vergeet me natuurlijk niet te volgen voor meer boekenposts!