The Open Book

“Oh Elke, ik heb zo’n mooi boek gelezen tijdens de vakantie, en ik denk dat jij het ook mooi zult vinden!” zei een collega van mij op de eerste schooldag. Natuurlijk kocht ik direct dat boek, Je bent prachtig van Ann Napolitano, zonder dat ik haar zelfs vroeg waar het over ging – en waarom ze dacht dat ik het ook een mooi boek zou vinden. Wil je weten of ik dat vond, en wat de boeken die we aangeraden krijgen zeggen over ons? Lees dan door!

Je bent prachtig gaat over vier zussen en een man en de manier waarop ze verbonden zijn. William Waters verloor zijn zus toen hij zes dagen oud was, en zijn ouders konden daardoor nooit van hem houden. Gelukkig is hij lang en heeft hij talent voor basketbal, wat hem een beurs bij de Northwestern University in Chicago oplevert. Daar ontmoet hij zijn toekomstige vrouw, de perfectionische Julia Padavano, en haar drie zussen, de romantische Sylvie, artistieke Cecilia en zorgzame Emeline. Eindelijk voelt William hoe het is om geliefd te zijn door een familie. Echter, wanneer er een kind komt, stort hij mentaal in. Julia en haar dochter Alice vertrekken naar New York, waarna William en Sylvie elkaar vinden – in het geheim, want hun relatie zou de familie uit elkaar kunnen scheuren.  

Goed. Hier is het probleem als je al langere tijd een boekenblog hebt: je probeert werkelijk overal iets in te lezen en alles in een keer te begrijpen. Zo probeerde ik erachter te komen waar het boek precies over ging – en als je naar die samenvatting kijkt, zal het je opvallen dat er heel veel gebeurt, maar dat er eigenlijk net niets staat. Wie zijn die vijf mensen? Wat drijft ze? Ik worstelde enorm met deze samenvatting en heb meerdere versies geschreven om de kern van Je bent prachtig precies weer te geven. Ik wist niet of het de relatie tussen de zussen was, tussen de zussen en William, of tussen hen en hun ouders. Of zal het over iets anders gaan, zoals depressies, gefaalde huwelijken of falen in het algemeen, of gewoon over basketbal? Of gaat het juist over onvoorwaardelijke liefde? Of over pijn en hoe die verholpen kan worden als er maar aandacht aan besteed wordt?

En wat betekenen de personages? Elk hebben ze een eigen persoonlijkheid die bepaalt wie ze zijn en waarom ze bepaalde keuzes maken. Zo herkende ik me in William omdat hij het moeilijk vindt om over zijn duistere gevoelens te praten, in Julia omdat ze nooit tevreden is en altijd meer wil, en in Sylvie omdat ze zich laat leiden door haar gevoel, en in Alice omdat ze het gevoel heeft dat ze nergens helemaal thuishoort. Ik denk dat elk personage een gedeelte van de complexe menselijke geest beschrijft, en dat ze alleen als ze samenzijn zichzelf kunnen accepteren – net als dat wij als mensen nooit helemaal onszelf kunnen zijn als we gedeeltes die we minder leuk vinden uit proberen te zetten. Of denk ik nu veel te veel na over wat alles kan betekenen?

En waarom was er voor zo’n bijzonder perspectief gekozen? Het boek bestaat namelijk uit een aantal belangrijke momenten uit de levens van de personages, van 1960 tot 2008. Elk van die momenten wordt vanuit meerdere perspectieven verteld, namelijk van William, Julia, Sylvie en later Alice. Op deze manier krijg je als lezer de emoties van alle personages mee, in plaats van maar eentje, en leer je dat elk verhaal meerdere kanten heeft. Maar tegelijkertijd had ik het gevoel dat de periodes tussen de beschreven gebeurtenissen veel interessanter waren, omdat het echte leven zich volgens mij net zo goed afspeelt wanneer er niets belangrijks gebeurt. Of zijn het wel alleen de grote veranderingen die ons maken tot wie we zijn?

Maar de vraag waar ik mij het meeste mee bezighield tijdens het lezen van Je bent prachtig was wel de volgende: waarom zal die collega mij dit boek aangeraden hebben? Vond zij de thema’s goed gekozen? Of was ze dol op de personages? En welke zal zij zich dan mee geïdentificeerd hebben? Vond ze misschien dat ik op een van hen leek? Of dacht zij ook dat het een bijzonder perspectief was? Of zal er niemand anders in haar kring geweest zijn die ook van lezen houdt en wilde ze het met iemand, wie dan ook bespreken? Waarom vond ze dit eigenlijk een mooi boek?

Volgens mijn tekstverwerker heb ik zeventien vragen gesteld in deze tekst, buiten de introductie en de afsluiting. Ik denk niet dat ik ooit eerder zoveel vragen heb gesteld in een blog. Ik vraag me af hoe dat kan. Zal het komen doordat ik al een tijdje niet veel geschreven heb en dit blog echt goed moest worden, waardoor ik veel nadacht over waar ik aandacht aan moest besteden? Zal het komen doordat ik meer nadenk over een boek als iemand het mij aanraadt? Of kwam het doordat dit boek, juist door veel onbeschreven te laten, dat ik veel dingen ging invullen? (En dat brengt het totaal op twintig vragen.)

Altijd als ik het over boeken heb, vertel ik dat elk boek ons iets over onszelf leert. Of een boek je nu één vraag laat stellen of twintig, dat maakt niet uit. Als we er maar voor openstaan. Misschien is dat wel waarom mijn collega me dit boek aanraadde. Of misschien was het wel om mij veel te lang bezig te houden met het waarom, net als William continu doet, terwijl ik ook gewoon een mooi boek had kunnen lezen. Net als Sylvie.

Wat vond jij van Je bent prachtig? Heb jij ooit een boek gelezen waarin je gebeurtenissen vanuit meerdere personages las? Welke eigenschappen van de personages komen het duidelijkst in jou naar voren? Welk boek liet jou te veel nadenken? Overigens: Napolitano’s roman is een hommage (staat op de achterkant) van het boek Little Women – viel je dat op? Heb je dat boek gelezen? Over welk boek zou jij een hommage willen schrijven? Laat het alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!