The Open Book

Ik bevind me op dit moment in de familieruimte in een ziekenhuis, waar ik zit te wachten tot de operatie van mijn vriend klaar is. Het zal zo’n twee uur duren, maar ik ben bang dat het minstens twee keer zo lang zal voelen. Dat komt doordat de tijd in ziekenhuizen altijd in een ander tempo lijkt te gaan. Alles is zo goed georganiseerd dat je zelf nooit de tijd in de gaten hoeft te houden. Daarom was het zo fijn om Michael Cunninghams roman De uren te lezen, omdat dit boek door de decennia vliegt zonder zich te houden aan de regels van de tijd. Wil je weten waar het over gaat? Lees dan door!

De uren gaat over een dag in het leven van drie verschillende vrouwen; Virginia Woolf schrijft haar roman Mrs Dalloway in het Engeland van de jaren twintig, Laura Brown probeert Mrs Dalloway te lezen op de verjaardag van haar man in Los Angeles in de jaren vijftig, en Clarissa Vaughan probeert een feest te organiseren voor een stervende vriend in New York in de jaren negentig. Elke vrouw denkt na over het leven dat ze nu leidt en hoe ze hier is gekomen.

Ik denk dat er nu zo’n twintig minuten zijn verstreken sinds de operatie begon. Ik heb tot nu toe twee alinea’s geschreven. Ik vraag me af hoe het met hem gaat. Terwijl ik hier zit te wachten, blijf ik nadenken over hoe ik hier terechtgekomen ben, en denk ik na over hoe hij en ik elkaar ontmoet hebben (hij had net pauze toen ik aan het wachten was op mijn sollicitatiegesprek – het was precies een maand nadat Bowie overleden was, dus het moet in 2016 geweest zijn) en hoe we uiteindelijk een stel werden. Nu zijn we hier, en ben ik in dit ziekenhuis en wacht ik en hoop ik dat alles goed komt.

Vorige week las ik Mrs Dalloway van Virginia Woolf. Ik geef er over een kleine twee weken een lezing over omdat het bijna honderd jaar geleden is dat dit boek uitkwam, en omdat iedereen het nog steeds moet lezen. Deze roman is namelijk tijdloos, zowel letterlijk als figuurlijk; ook al speelt het zich af op een dag in juni, blikken de personages ook terug op hun hele leven. Toen ik vorig jaar in Londen was, liep ik de Mrs Dalloway-wandeling, en toen ik langs alle belangrijke gebouwen uit het boek liep, voelde ik mezelf terugreizen in de tijd naar het Londen van Virginia Woolf zelf.

De uren is een eerbetoon aan Woolfs beroemdste roman. We lezen wat Virginia Woolf inspireerde om Mrs Dalloway te schrijven, we ervaren hoe Laura, die het gevoel heeft alsof haar man en kind haar als een mislukkeling zien, niets liever wil dan de realiteit verlaten door Mrs Dalloway te lezen, en we zien hoe Clarissa Vaughans dag de gebeurtenissen uit Mrs Dalloway spiegelt. Alles is met elkaar verbonden en alles lijkt zich af te spelen op hetzelfde moment, ook al kennen deze vrouwen elkaar niet (of nog niet). Tijd is fluïde in De uren, en op dit moment wilde ik dat dat voor mij ook gold.  

We zijn vijfenveertig minuten verder. Ik denk nog steeds aan De uren en aan mijn vriend. Net als Laura Brown wil een gedeelte van mij ook ontsnappen aan de werkelijkheid door een boek te lezen, maar ik denk dat ik me niet goed genoeg kan ontspannen. Net als Clarissa Vaughan ben ik vastberaden om voor mijn geliefde te zorgen, en net als Virginia Woolf heb ik het gevoel dat schrijven het allerbelangrijkste is nu. Ik doe alsof de operatie sneller voorbij is zolang ik blijf schrijven. Of ben ik alleen maar tijd aan het verspillen?

The Hours (De uren) was de werktitel voor Mrs Dalloway, omdat het boek zich afspeelt op een dag en de enige constante factor het slaan van de Big Ben is, die elk uur weer genoemd wordt. In Cunninghams roman, wiens titel natuurlijk niet toevallig gekozen is, is elk personage zich bewust van het verstrijken van de tijd; sommigen zijn blij dat ze meer tijd hebben, terwijl anderen de tijd zien als een soort marteling omdat ze ziek hebben en liever op zouden geven. In beide romans pleegt een personage zelfmoord, en in beide romans herinnert deze zelfmoord iemand anders eraan dat het leven mooi is en dat ze willen blijven leven.

Want is het leven iets anders dan het verstrijken van de tijd? Meer dan een uur is voorbij sinds mijn vriend werd opgehaald voor de operatie en ik begon met het schrijven van deze post. Mijn gedachten hebben me verder meegenomen in de tijd, tot voordat ik op onze huidige school ging werken, tot aan het jaar dat ik in Liverpool studeerde en de tijd van mijn leven had (in zowel De uren als Mrs Dalloway denken de hoofdpersonages na over hun jeugd en hoe die geweldige tijd de rest van hun leven beïnvloed heeft), en nu weer terug naar dit moment, hier in de familieruimte in het ziekenhuis.

Ik denk dat de tijd inderdaad fluïde is geworden.

Wat vond jij van De uren? Heb je Mrs Dalloway gelezen? Denk jij dat de tijd sneller verstrijkt als je dingen doet die je leuk vindt? Denk jij ooit na over de gebeurtenissen die jouw leven veranderd hebben? Als jij een roman zou kunnen schrijven die geïnspireerd was op jouw favoriete roman, welke zou je dan uitkiezen? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!