The Open Book

Wimbledon is weer begonnen! De komende twee weken bestaat mijn leven uit maar twee kleuren, groen en wit, en houd ik me alleen maar bezig met wie er doorgaat naar de volgende ronde. Het is zo’n heerlijke manier van ontsnappen aan alle stress die gepaard gaat met het einde van het schooljaar. Soms vraag ik me af hoe mijn leven eruit zou zien als ik niet zo’n fan was van deze sport. En dat doet me denken aan het boek Het enige verhaal (origineel The Only Story) van Julian Barnes, dat gaat over het leven van een jongeman dat verandert wanneer hij besluit te tennissen. Wil je weten hoe? Lees dan door!

Het enige verhaal gaat over Paul Roberts, een jonge student die in de zomer weer even bij zijn ouders komt wonen en besluit te tennissen. Hij krijgt als partner de 48-jarige Susan McLeord, een getrouwde vrouw met kinderen. Ze beginnen een affaire, maar die eindigt in een lange, zware relatie. Aan het eind van zijn leven denkt hij na over wie hij is, wat hij zich kan herinneren en de manier waarop deze liefde zijn leven veranderd heeft.

Het is heel makkelijk om tennis te spelen – zelfs met die verwarrende regels. Voor Paul lijkt alles eerst ook vrij eenvoudig. Hij heeft geen zin om te tennissen, maar komt er al snel achter dat hij en Susan een geweldig team zijn. Hij vindt het niet erg dat zij een oudere vrouw is en vergeet af en toe dat ze twee kinderen heeft die ongeveer zijn leeftijd hebben. Dus wanneer ze hun relatie beginnen, is het alsof het zo moest zijn. Pas later, wanneer hij terugkijkt (het hele verhaal wordt lang nadat hun affaire ten einde is gekomen verteld) dat hij zich realiseert dat zijn relatie met Susan zijn leven onherroepelijk heeft veranderd, en dat hij amper in staat is om van andere vrouwen te houden. Het laat zien hoe belangrijk tennis is; niets van dit allen was gebeurd als Paul niet was gaan tennissen die zomer.

Net als vele andere sporten, zijn er alleen winnaars en verliezers. Het interessante aan Barnes’ verhaal, echter, is dat het niet duidelijk is wie er wint en wie er verliest; Paul voelt zich eerst behoorlijk stoer omdat hij een oudere vrouw heeft, maar later, zeker nadat blijkt dat Susan een alcoholist is, voelt hij zich meer en meer gevangen in hun relatie, en hij vraagt zich ook vaak af of hij zo lang bij haar had moeten blijven. Dus misschien had hij maar beter geen tennis kunnen spelen.

Maar goed. Ik begon met het schrijven van deze post omdat Wimbledon weer begonnen is en ik een vrolijke blogpost over tennis wilde schrijven. Het eerste boek waar ik aan dacht was Het enige verhaal, en ik wilde schrijven over mijn liefde voor tennis en mijn grote tennisliefde, net als Pauls grote liefde, en hoe niets daartussen kan komen. Laten we het daar maar even over hebben.

Mensen die mij kennen, weten dat er maar een man bestaat wanneer het om tennis gaat. Mijn vriend weet zelfs dat er altijd twee mannen in mijn leven zullen zijn: hemzelf en Roger Federer. Net als Paul, wiens leven nooit hetzelfde zou zijn sinds hij met Susan ging tennissen, veranderde mijn leven toen ik Roger voor het eerst zag spelen. Ik juichte wanneer hij won, ik huilde wanneer hij verloor, en ik haatte iedereen die van hem wist te winnen. Ik heb hem nooit in het echt gezien, maar dat maakt niet uit. Wanneer Roger speelde, op Wimbledon, was er niets anders wat er nog toe deed.

Mijn liefde voor Roger Federer en Pauls liefde voor Susan is natuurlijk op geen enkele manier vergelijkbaar. Mijn liefde is puur fictief en speelt zich alleen af op het scherm, op het veld, op Wimbledon. De liefde van Paul en Susan, daarentegen (ook al zijn ze zelf ook verzonnen), is een moeilijke en diepe relatie met langdurige gevolgen. Paul moest volwassen worden voordat hij daar klaar voor was en zal nooit echt in staat zijn om van iemand anders te houden, terwijl mijn liefde voor Roger begon toen ik twaalf was en nooit echt gecompliceerd was. Maar net als Paul, die alle latere vrouwen vergelijkt met Susan, vergelijk ik alle andere tennissers met Roger, en Paul en ik weten beiden dat er nooit een ander gaat zijn. Susan is Pauls enige liefde, en Roger is mijn enige tennisser.

Barnes’ roman heet Het enige verhaal omdat Paul ervan overtuigd is dat liefde het enige is dat er echt toe doet. Liefde verandert ons en bepaalt wie we uiteindelijk worden. Hij sluit af met de observatie dat liefde altijd pijn doet, en ook al kan het ons vernietigen, dan kan het nog steeds de moeite waard zijn.

Wat wilde ik eigenlijk zeggen? Oh ja, er is alleen liefde. Soms begint die liefde op een tennisveld, en soms eindigt het daar. Zolang je maar meespeelt – of, in mijn geval, zolang je maar kijkt.

Ready? Play!

Wat vond jij van Het enige verhaal? Heb jij ooit een relatie gehad die begon met samen sporten? Wat is jouw favoriete sport, en heb je een favoriete speler? Voor wie ben jij deze Wimbledon? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!