The Open Book

Zes weken geleden was ik uitgeput. Ik was zo volledig kapot dat ik amper nog kon lezen, laat staan schrijven over de boeken die ik las. Daarom besloot ik om weer eens naar mijn grote stapel Stephen King boeken te kijken, want zijn boeken doen normaal gesproken wonderen als ik moe ben. Ook dit keer bleek dat te kloppen. Ik had weer zin om te lezen, en hierdoor lukte het me ook om weer te beginnen met her analyseren van de boeken die ik las. Ik dacht dat er best veel dingen waren in het oeuvre van Stephen King waar ik over zou kunnen schrijven. Wil je weten welke dingen dat zijn? Lees dan door!

Ik kan, dacht ik, nadat ik mijn vijfde Kingboek uit had, schrijven over waarom Stephen King zo veel woorden nodig heeft om zijn verhalen te vertellen. Vijf boeken komen namelijk neer op zo’n drieduizend woorden, wat betekent dat elk boek gemiddeld zeshonderd pagina’s telt. Ik vroeg me af of zijn boeken net zo spannend zijn als ze korter waren.

Ik kan ook, dacht ik, terwijl ik nu net zo bang was als toen ik ze voor het eerst las, schrijven over waarom die boeken van Stephen King zo doodeng zijn. Hoewel ze me nu geen slapeloze nachten meer opleveren (ik herinner me nog levendig dat ik ooit, op een nacht toen ik veel te lang in It had gelezen, bijna een ontplofte blaas had omdat ik niet naar de wc durfde te gaan), moest ik soms echt even opkijken uit mijn boek om er zeker van te zijn dat ik veilig thuis was, dat de zon vrolijk scheen, en dat ik niet in een verzonnen wereld vol monsters zat. Ik zou kunnen schrijven over waarom ik, en velen met mij, zo graag bang gemaakt word, dacht ik.

Ik kan, dacht ik, terwijl ik steeds meer herkende, schrijven over belangrijke terugkerende thema’s in Kings werk. Dat komt doordat hij vaak schrijft over opgroeien, over alcholisme, onze innerlijke strijd tussen goed en kwaad, de verleiding van macht, en het idee van pure slechtheid. Ik zou kunnen schrijven over de duistere gedachten die ik af en toe heb en hoe die naar buiten komen, en dan zou ik vergelijkingen kunnen trekken tussen mijn leven en een van de romans van Stephen King, dacht ik.

Of ik kan, dacht ik, terwijl ik nog maar een liedje opzocht dat in een Kingboek genoemd werd, schrijven over de eindeloze stroom van referenties naar onze hedendaagse cultuur. In elke roman bespreekt King de politiek, liedjes (voornamelijk classic rock uit de jaren zeventig), specifieke merken en, misschien wel het meest opvallend, boeken. Soms zijn dat klassieke romans zoals die van Charles Dickens, soms verwijst hij naar zichzelf, en soms – best vaak, eigenlijk – is dat een boek in het bijzonder. Het boek Something Wicked This Way Comes van Ray Bradbury wordt in ieder geval twee boeken besproken, en een daarvan verscheen veertig jaar na de andere. Ik zou dat boek van Bradbury kunnen vergelijken met het oeuvre van Stephen King en dan kijken hoe het eerste boek King heeft beïnvloed, dacht ik. Dat zou heel leuk zijn, als ik Something Wicked nou had gelezen.  

Nee, wacht! dacht ik, terwijl ik Gerald’s Game aan het lezen was, Ik zou over feminisme kunnen schrijven. Deze roman gaat over Jessie, die vastgeketend zit aan bed terwijl haar man er dood naast ligt, en ze op geen enkele manier kan ontsnappen. Ze denkt terug aan vreselijke gebeurtenissen uit haar verleden, probeert niet in paniek te raken, en komt erachter dat ze heel graag wil blijven leven. Hoewel er genoeg klassieke horrorelementen in het boek zitten (er is een hongerige hond en een werkelijk doodenge man die daar rondhangt), was er een zin die voor mij het interessantst was. En dat was ergens tegen het einde, toen Jessie ging nadenken over wat haar is overkomen toen ze daar vastzat, en dat niemand haar zou geloven omdat ze een vrouw was. En dat klonk voor mij behoorlijk feministisch, zeker voor een mannelijke auteur die vrouwen eerst beschrijft met hun uiterlijk, en of ze knap of lelijk zijn. Maar King droeg dit boek op aan zijn vrouw Tabitha en haar vijf zussen. Ik zou kunnen schrijven over hoe Stephen King feministische standpunten in zijn boeken verwerkt, dacht ik. Ik hoef alleen maar al zijn boeken te lezen en te focussen op het feminisme dat erin zit.

Ik kan zeker, dacht ik, terwijl ik Sleeping Beauties las, een blogpost schrijven over het feminisme in de boeken van Stephen King! Dat komt doordat in deze roman, geschreven in samenwerking met zijn zoon Owen, alle vrouwen – om precies zijn, alle mensen met de XX-chromosomen (wat aangeeft dat sekse en gender niet dezelfde dingen zijn) – in slaap vallen en niemand weet hoe ze weer wakker kunnen worden. Het boek laat zien hoe de wereld eruit zou kunnen zien als er alleen maar mannen zouden zijn (het zou er een worden met veel geweld, seks, diefstal en woede) en, aan de andere kant, hoe een vrouwelijke wereld zou zijn (niet perfect, maar zeker vreedzaam). Het zou zo interessant zijn om over Stephen King en feminisme te schrijven, wist ik.

Zes weken geleden was ik te moe om te denken, te focussen, te lezen en te schrijven. Nu had ik er weer zin in. Er waren zoveel dingen waar ik over kon schrijven en, als ik maar genoeg tijd had, zou ik iets kunnen zeggen over alle onderwerpen die ik hier beschreven heb. Het feministische aspect spreekt mij het meest aan, maar daarvoor moet ik meer Kingboeken lezen om erachter te komen of mijn theorie eigenlijk wel klopt.

Dus dat ben ik van plan om te doen. Ik ga meer lezen en meer schrijven, en zoals je hier kunt zien heb ik er in ieder geval al veel meer plezier in dan eerst.

Tot snel, Stephen, dacht ik.

Wat is jouw favoriete roman van Stephen King? Herken jij de dingen die ik hier besproken heb? Wat lees jij wanneer je te moe bent om te veel na te denken bij een boek? Houd je van enge boeken? Welke auteur is volgens jou een subtiele feminist? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me natuurlijk niet volgen voor meer boekenposts!