The Open Book

Het is Internationale Vrouwendag! Vandaag vieren we alle mijlpalen die vrouwen hebben bereikt! Hoera! Nou ja, voor mij is het hoera – anderen denken dat we deze dag moeten afschaffen omdat we toch al gelijk zijn. Ik ben het hier nog niet mee eens, integendeel zelfs. Dat is waarom mijn vriendin Marjan en ik van plan zijn om het feminisme, en andere dingen, te steunen in een podcast. Wil je weten waar het over zal gaan? Lees dan door!

In een groot onderzoek, gedaan voor Internationale Vrouwendag, kwam Ipsos erachter dat het percentage van Generation Z-mannen dat vindt dat vrouwen hun echtgenoten moeten gehoorzamen hoger ligt dan bij Babyboomers, en dat een derde van de jongere generatie vindt dat mannen degenen zijn die belangrijke beslissingen moeten nemen in een huwelijk. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Zijn we echt teruggegaan in de tijd, naar dat moment waarop we niet mochten werken, stemmen, of zelfs een bankrekening mochten hebben? Niet helemaal. Volgens hetzelfde onderzoek (dat, choquerend genoeg, ook zegt dat vrouwen niet te onafhankelijk mogen lijken, als het aan diezelfde groep jonge mannen ligt) vinden Gen-Z mannen dat vrouwen aantrekkelijker zijn als ze een succesvolle carrière hebben. Zolang ze niet succesvoller zijn dan henzelf, blijkbaar.

Ik merk dat ik weer niet weet wat ik moet zeggen. En dat is precies het probleem: dit is duidelijk niet het moment om stil te zijn. Dit is niet het moment dat we achterover kunnen leunen en kunnen kijken hoe het verder zal gaan, zeker niet als je al die influencers uit de manosphere hun gestoorde, misogyne ideeën hoort uitkramen. Nee, in plaats daarvan is dit het moment dat we onze partners niet gaan gehoorzamen, het moment dat we ongelooflijk succesvol gaan zijn, en is het absoluut het moment dat we onafhankelijk gaan lijken – nee, niet lijken, dat we onafhankelijk gaan zijn. Laten we die jonge mannen zien wat we waard zijn. Laat ze hun best doen om ons bij te houden. Laten we deze Internationale Vrouwendag luider vieren dan ooit.

Ik vier het dit jaar met Marilyn French’ klassieke maar controversiele feministische roman The Women’s Room (vertaald als Ruimte voor vrouwen) uit 1977. Marjan en ik zijn van plan om erover te praten in onze nieuwe podcast, waarin we de boeken bespreken die we gelezen hebben. Het leuke aan deze podcast is dat er nogal een leeftijdsverschil tussen ons is: zij is over de zestig, en ik heb net een paar jaar de dertig gepasseerd, en dat zal er vast voor zorgen dat we boeken op een andere manier zullen interpreteren. Elke aflevering heeft één thema, en daar lezen we een klassiek en een moderner boek over. We gaan deze boeken vergelijken en bekijken hoe dit thema in beide boeken behandeld is, met een focus op de tijd waarin de boeken geschreven zijn, en natuurlijk gaan we ook bespreken wat we van de boeken vinden. Het eerste thema is “vrouwen die hun man verlaten”. We hebben Cathy Sweeney’s debuutroman Breakdown, uitgebracht in 2024, uitgekozen als de moderne versie van French’ roman.

Ik ben eigenlijk net pas begonnen in The Women’s Room, maar ik merk dat ik het niet neer kan leggen. Het wordt gezien als een van de belangrijkste feministische boeken ooit geschreven, en ik begrijp waarom: het is een uiterst feministische roman, het is enorm pro-vrouwenrechten, en ik vind het geweldig. Het is wel heel erg geschreven alsof alle mannen slecht zijn, waar ik het zeker niet mee eens ben, maar ik vind French’s agressieve toon heel verfrissend, zeker als je bedenkt dat het bijna vijftig jaar geleden is geschreven. Wij vrouwen kunnen leven, is haar boodschap, zonder mannen; we hoeven niet op te houden met werken omdat we getrouwd zijn, we hoeven niet thuis te blijven en het huishouden te doen omdat we getrouwd zijn – sterker nog, we hoeven überhaupt niet getrouwd te zijn. 

Wat we wel moeten doen, echter, is ons er bewust van blijven dat vrouwenrechten niet vanzelf komen. Toen ik vorige week in Londen was, bezochten we de Houses of Parliament, en ik keek daar naar het standbeeld van een man (het is vast symbolisch dat ik me zijn naam niet kan herinneren) dat beschadigd was omdat een feminist zichzelf eraan vastgeketend had, meer dan honderd jaar geleden. In het Verenigd Koninkrijk hebben vrouwen letterlijk gevochten voor stemrecht. Hier in Nederland is het nooit zo ver gekomen, maar het moge duidelijk zijn dat mannen hier niet uit het niets besloten om ons stemrecht te geven. We zullen altijd hard moeten blijven werken voor gelijkheid, want het zal nooit vanzelf komen.

Dus dat is wat we zullen blijven doen. Niet alleen vandaag, op Internationale Vrouwendag, maar op elke dag van het jaar. We zullen dit blijven doen, en we zullen niet stoppen tot er echt volledige gelijkheid is en we deze dag niet meer nodig hebben.

En niet één dag eerder.

Hoe vier jij Internationale Vrouwendag? Vind jij jezelf een feminist? Wat vind jij van The Women’s Room of Breakdown? Vind jij dat we de manosphere en hun ideeën dat mannen beter zijn dan vrouwen serieuzer moeten aanpakken? Hoe dan? Welke andere feministische romans zou jij aanraden, zowel aan vrouwen als mannen? En: kom je ook luisteren naar onze podcast? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me natuurlijk niet te volgen voor meer boekenposts!