The Open Book

Als kind is de wereld simpel: mensen zijn goed of slecht. Magie bestaat. De dood is (hopelijk) een abstract begrip dat alleen maar voorkomt in boeken. Zodra je ouder wordt, merk je dat dingen langzaam maar zeker iets ingewikkelder worden, en dat het allemaal niet zo rustig was als je dacht. Onlangs herlas ik de Hart van inkt-trilogie van Cornelia Funke, een serie die ik ontelbaar vaak las toen ik nog klein klas. Wil je weten wat ik er nu van vind, twintig jaar nadat ik ze verslond? Lees door!

Ik was elf jaar oud en stond in de bibliotheek, op zoek naar een nieuw boek, en wist, toen ik de achterkant van Hart van Inkt gelezen had, dat dit boek perfect aansloot op mijn simpele boekenwurmige leven. Het gaat namelijk over Meggie, die net zoveel van boeken houdt als ik, en haar vader Mo, een boekendokter. Meggie komt erachter dat er een sinistere reden is dat Mo haar nooit voorlas uit boeken: hij leest namelijk zo mooi dat hij personages uit hun boeken kan lokken. Toen Meggie vijf jaar oud was, had haar vader per ongeluk de slechteriken (en een held) uit het boek Hart van Inkt gelezen, en zo ook haar moeder in het boek opgesloten. En dat is hoe het allemaal begint…

Oh, ik hield zo van Hart van Inkt toen ik klein was! Ik wenste vurig dat ik Meggie was, want haar boeken waren altijd prachtig gebonden door haar vader! Ik wenste dat ik Mo was, die de kost verdiende met boeken! Ik wenste dat ik Elinor was, de eerst nogal chagrijnige tante van Meggie die haar hele vermogen besteedde aan de mooiste en oudste boeken! Ik wenste dat ik Stofvinger was, die met vuur kon dansen! Ik wenste dat ik Resa was, Meggies moeder, die tien jaar in haar favoriete boek had gewoond! Ik wenste dat magie echt bestond, en dat ik mijn favoriete fictieve vrienden uit hun boeken kon lezen. Ik was nog nooit jaloerser geweest, op wie of wat dan ook.

En toen ging het leven door. Ik groeide op, ik leerde meer over mijzelf en over de wereld. Ik worstelde met interne en externe druk, en ik begon me af te vragen wat me gelukkig maakte. Ik werd niet alleen jaloers op fictieve personages, maar ook op echte mensen, die intelligenter, creatiever, mooier en succesvoller waren dan ik. Ik leerde dat magie niet bestond, en dat er belangrijkere dingen op de wereld waren dan je zorgen maken over de problemen van de hoofdpersonen van je favoriete boeken. En toen ik onlangs Hart van Inkt weer las, besefte ik dat er een stukje van mijzelf was dat niet langer bestond.

Toen ik jong was, hield ik gewoon van verhalen. Het maakte me niet zoveel uit hoe een boek was geschreven, zo lang als er maar veel spannende dingen gebeurden. Nu ik ouder ben, realiseer ik me dat Hart van Inkt een boek is waarin er te veel spannende dingen gebeuren. Er zijn veel te veel personages (en vroeger hield ik van ze allemaal!), maar er zit weinig diepte in. En de plaatsen die de hoofdpersonen bezoeken zijn beschreven met prachtige details (en vroeger kon ik het me voorstellen dat ik er zou wonen), maar ze blijven nergens lang, en komen dan ook nooit weer terug. Terwijl ik aan het lezen was, bleef ik steeds hopen dat ik een goede redacteur uit een boek kon lezen, zodat die dan dit boek een beetje kon redigeren. Kortom, ik was een beetje teleurgesteld tijdens het lezen van Hart van Inkt. Maar ik wist eigenlijk niet zo goed waarom ik me zo voelde.

Kon het zijn dat ik meer verwachtte van dit boek? Was ik vergeten hoe het allemaal was? Zou het kunnen dat ik me verraden voelde door Funke, omdat ze mij had wijsgemaakt dat ze een fantastisch boek had geschreven maar dat het dat eigenlijk niet was? Was het misschien zo dat ik, nu ik ouder en wijzer ben, denk te weten waarom een boek werkt, en dat ik dus ook weet wat de zwakke punten zijn in Hart van Inkt? Of ben ik gewoon cynisch en veeleisend geworden? Ben ik een literaire snob?

De echte reden dat ik meer niet meer volledig met Hart van Inkt verbonden voel, denk ik, is omdat ik niet meer in magie geloof. Ik geloof niet meer in de simpele wereld van vroeger, waarin men goed of slecht was (en waarin de mensen die van boeken houden sowieso goed zijn!). Ik weet nu dat mijn favoriete literaire personages niet uit hun boeken komen lopen zodat ik vriendjes met ze kan worden. Ik weet al heel lang dat ik die prachtige boekenwerelden nooit echt kan bezoeken, simpelweg omdat ze niet bestaan. Ik weet ook dat ik nooit op een echt avontuur zal gaan.

Desalniettemin word ik hier niet echt verdrietig van. Integendeel: ik wil alleen maar meer kinderboeken lezen. Dat komt doordat ik een andere reden heb bedacht waarom ik zo van boeken houd: ik wil weer in contact komen met mijn jongere ik. Ik wil weer verliefd worden op boeken, jaloers worden op al die personages of juist voelen dat ze mijn beste vrienden zouden kunnen zijn. Ik wil niet nadenken over al die problemen voor volwassenen, zoals het betalen van de hypotheek, vaste contracten, een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, of het idee dat ik niet meer zoveel kan drinken als ik wil omdat ik dan een kater krijg. Ik ga gewoon op zoek blijven naar die lieve en onschuldige Elke, die nog in magie gelooft. En ik zal niet rusten tot ik haar weer gevonden heb.

Wat vind jij van Hart van Inkt? Welke personages zou jij uit hun boeken willen lezen? Voor welke boeken ben jij nu te oud geworden? Laat het alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenblogs!