The Open Book

Wanneer ik buitenlands stad bezoek, zorg ik ervoor dat ik een boek meeneem dat zich daar afspeelt. Ik weet niet zo goed waarom. Doe ik dat omdat ik dan slim lijk? Doe ik het om inspiratie op te doen? Neem ik een boek mee omdat ik wil doen alsof ik naast de personages sta? Ik denk dat het een mix van alle drie is. Vorige week ging ik met een vriend op een stedentripje naar Barcelona, en ik besloot het boek De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón mee te nemen, dat zich volledig in die stad afspeelt. Wil je weten wat ik ontdekte in Spanje? Lees dan door!

De schaduw van de wind gaat over Daniel, die opgroeit in het Barcelona van na de Tweede Wereldoorlog. Als hij tien jaar oud is, neemt zijn vader hem mee naar het zogenaamde Kerkhof der Vergeten Boeken (met zo’n naam hoef ik niet uit te leggen wat het is) en hij zoekt het boek De schaduw van de wind uit, geschreven door Julián Carax. Het wordt al snel duidelijk dat dit boek, mysterieus als het is, en zijn schrijver gezocht worden door iemand die alle sporen ervan wil vernietigen. Daniel probeert het daarom uit alle macht te beschermen.  

Normaal gesproken neem ik minstens drie boeken mee op een stedentripje; de eerste heb ik vaak al uit voordat ik op de plaats van bestemming aangekomen ben, dan begin ik met het tweede boek, en het derde is vaak alleen maar mee voor de zekerheid. En dan loop ik ook nog eens alle boekenwinkels binnen die ik tegenkom, zodat ik altijd met meer boeken wegga dan ik aankwam. Deze keer nam ik echter alleen maar Ruiz Zafóns boek mee. Het was namelijk mijn eerste keer in Barcelona, en ik had besloten dat ik het drukker zou hebben met de stad te verkennen dan met een roman lezing die zich er afspeelde. Ik had gelijk, want ik ben nog niet eens halverwege.

Ondanks dat ik niet veel gelezen heb afgelopen week, heb ik het boek de hele week in mijn tas gehad. Ik doe dit altijd wanneer ik een buitenlandse stad bezoek, want ik heb dan het gevoel dat ik het boek veel beter begrijp, en daarmee ook de stad. Lezen over een stad zorgt ervoor dat de stad echter voelt, ook al zijn de personages in het boek dat juist niet. Dit was ook het geval toen ik De schaduw van de wind las: ik herkende de beschrijvingen van La Rambla en de Gotische Wijk wanneer ik er net langs was gelopen, en elke keer glimlachte ik omdat ik het gevoel had dat ik er al geweest was.

Na een tijdje realiseerde ik me opeens iets geks. Want was ik al in de stad geweest omdat ik het boek had gelezen, of begreep ik het boek juist beter omdat ik er geweest was? Ik besefte dat dit nooit dezelfde dingen zijn, en dat de stad die zo levendig is beschreven in het boek niet dezelfde stad is als die ik met mijn eigen ogen zag. Ik denk dat ik zelfs drie verschillende Barcelona’s heb gezien, namelijk de veranderende stad waar Daniel in woont, het Barcelona dat Ruiz Zafón kent en dat hij heeft geprobeerd te veranderen op zo’n manier dat het overeenkomt met het Barcelona van 1945 tot 1956, de tijd waarin het boek zich afspeelt, en de stad waar ik fysiek in rondliep. Maar welke stad was dan de echte?

Ware objectiviteit bestaat niet. Neem de eerste keer dat ik het boek De schaduw van de wind las, toen ik een jaar of twaalf was en niets wist over literatuur, geschiedenis, Barcelona of liefde. Toch vond ik het een prachtig boek, en genoot ik van alle mysteries en de geheimzinnige setting, en kon ik me heel goed inleven in het hoofdpersonage omdat hij enorm van boeken houdt. Vorige week kon ik de schrijfstijl waarderen, en de slimme verhaallijnen, maar merkte ik dat ik last had van hoe de hoofdpersonages (allemaal mannen) vrouwen enkel op hun uiterlijk beoordeelden. Ook focuste ik op de beschrijvingen van de stad, en vroeg ik me continu af of Ruiz Zafón de stad beschreef zoals hij werkelijk was, of dat hij er een fantasielaagje overheen gooide zodat het beter zou passen bij de sfeer van de roman.

Ik denk dat ik alle drie de Barcelona’s bezocht heb. Ik las erover, ik dacht na over hoe de stad beschreven werd in het boek en ik liep er en keek er rond. Was dit echt mijn eigen ervaring, of was het aangetast door het boek? Of zorgde die vriend van mij er ook voor dat ik anders naar de stad keek? Betekent dit dat de volgende keer, als ik er met iemand anders ben, ik weer een ander Barcelona zal bezoeken? En heb ik foto’s nodig om te onthouden welk Barcelona ik gezien heb? Of heb ik niets meer dan een boek nodig om er weer te zijn?

Ik denk dat ik er gewoon nog een keer heen moet gaan als ik al deze vragen wil beantwoorden.  

Wat vond jij van De schaduw van de wind? Ben je ooit in Barcelona geweest? Zo ja, wat vond je ervan? Welk type reiziger ben jij? Welk boek dat zich afspeelt in een bepaalde stad is jouw favoriet? Krijg je de stad beter mee als je er een boek over leest? Laat het alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!