The Open Book

De laatste tijd heb ik weinig geschreven. Ik had het namelijk druk. Ik was aan het werk. Ik sprak met mensen af. Ik ging naar concerten. Ik moest helpen met de voorbereiding van een concert op school. Ik probeerde meerdere blogs te schrijven. Ik heb een lijstje gemaakt voor een tweede boekenplankje in de bibliotheek. Ik moest een lezing voorbereiden. Ik heb allemaal ideeën opgeschreven voor meer lezingen. Zoals ik zei: ik had het druk. Zo druk, dat ik eigenlijk weinig tijd had om voor de lol te lezen. Wil je weten of ik medelijden verdien? Lees dan door!

Vorige maand, toen ik in Barcelona was, werd ik gebeld. Of ik zin en tijd had om een lezing te doen voor een boekenserie over klassiekers in de wereldliteratuur. Natuurlijk had ik dat. Wat moest ik lezen? Het gaat over het boek Aarde der mensen van de Indonesische schrijver Pramoedya Ananta Toer, zei ze, en ik had er nog nooit van gehoord. Het klonk interessant, en dus kocht ik het boek direct. Het was erg interessant, en ik heb veel geleerd over Indonesië en de vreselijke rol wij Nederlanders hebben gespeeld in dat land, en ik ben druk bezig met de lezing voor te bereiden. Maar een klein gedeelte van mij wenste dat ik gewoon een boek mocht lezen omdat ik het leuk vond. Want stiekem is een boek lezen leuker als je het gewoon wilt doen, in plaats van als het moet.

Afgelopen januari moest ik Jeanette Wintersons Night Side of the River lezen, omdat we een nieuw idee hadden voor een boekenclub. Het heet Books and Booze, en het houdt in dat je niet alleen een boek bespreekt, maar tegelijkertijd ook een drankje krijgt dat op een of andere manier te maken heeft met dat boek. (Klinkt goed hè? Meer info volgt!) Een paar weken later moest ik ook De jongen die van de wereld hield van Tjibbe Veldkamp lezen, omdat ik ook nog bij een andere boekenclub zit, dit keer over de beste Groninger boeken. En daarna moest ik ook nog De schaduw van de wind lezen omdat ik in Barcelona was (goh, wat heb ik het zwaar…) en ik altijd een boek wil lezen dat zich afspeelt in de plek waar ik heen ga. En dan ga ik ook nog eens naar Parijs over twee dagen (echt heel, heel erg zwaar…), en daarom moet ik nadenken over welke boeken ik mee zal nemen.

Ik moest ook nog Enola Holmes and the Case of the Missing Marquess van Nancy Springer lezen (hier komt geen blog over, want er stond niets in) omdat we bezig zijn met een nieuwe lessenserie voor school. En ik moest nog een Nederlands boek lezen, Als, dan van Hanneke Bijl (de ondertitel is ‘een logische roman’, en het is een filosofisch boek over hoe ver logisch denken ons kan brengen). Hoewel ik de meeste boeken die ik moest lezen erg leuk vond (met uitzondering van jouw boek, Nancy!), had ik nog steeds het gevoel dat ik het heel erg druk had, zelfs tijdens het lezen.

Ik ben moe. Ik heb hoofdpijn. Mijn linkeroog trilt. Ik klaag over hoe druk ik het heb. Ik moet zoveel. Het meeste wat ik moet is vanwege school, of omdat ik geen nee durf te zeggen tegen vrienden. Maar het voelt raar als ik ook nog eens boeken moet lezen die ik normaal gesproken niet aan zou raken, omdat lezen het enige is wat me nog een beetje kalm en geordend en (relatief) normaal houdt. Maar nu voel ik me ook gestrest omdat ik moet lezen.

Het klinkt echt als een Eerstewereldprobleem, en dat is het ook. Ach gossie, arme Elke, die boeken moet lezen en die lezingen moet voorbereiden. En dat laatste is echt al jaren mijn droom. Ik hoor echt niet te klagen, en je hoeft zeker geen medelijden met me te hebben.

Maar nu weet je in ieder geval waarom ik niet heel veel geschreven heb de laatste tijd.

Heb jij ooit het gevoel gehad dat de dingen die je normaal voor de lol doet ook stress opleveren? Wat is jouw advies als mensen zich zo voelen? Welke boeken halen jou uit de stress? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts! Ik beloof dat ik binnenkort meer tijd heb om te schrijven!