The Open Book

Onze eerste stop is het Oxford van 1914 zoals die beschreven is in het boek The Bookbinder of Jericho van Pip Williams. Dit boek gaat over de Eerste Wereldoorlog, maar in plaats van zich te richten op de gevechten van de mannen, laat Williams ons het leven zien van de vrouwen die achterblijven. Wil je weten welke gevechten zij allemaal moesten leveren? Lees door!

The Bookbinder of Jericho gaat over Peggy Jones, een boekbindster bij de Oxford University Press. Het is aan haar en andere vrouwen om ervoor te zorgen dat de boeken gevouwen en gesneden worden, terwijl de mannen aan de andere kant van het gebouw de letters zetten. Peggy is intelligent en ambitieus, maar is sinds de dood van haar moeder niet meer naar school gegaan. Ze realiseert zich meer en meer dat de wereld oneerlijk verdeeld is, maar daar lijkt verandering in te komen wanneer de Eerste Wereldoorlog uitbreekt.

Pip Williams’ roman staat bomvol feministische thema’s; het gaat over hoe werkende vrouwen amper rechten hadden, over strijden voor stemrecht, over hoe alleen rijke vrouwen stemrecht en recht op goede educatie, en over hoe vrouwen honderd jaar geleden vooral moesten trouwen, en zonder man niet compleet zouden zijn. Net als in haar vorige roman, Het boek van vergeten woorden (een blog hierover volgt!), geeft Williams een stem aan alle vrouwen die vroeger niet gehoord werden.

Ik ben enorm geïnteresseerd in het Engeland van het begin van de twintigste eeuw. Het was een tijd waarin alles op losse schroeven stond. Vakbonden werden opgericht, vrouwen streden (letterlijk!) voor stemrecht, en het idee dat de wereld geregeerd werd door rijke witte mannen was langzaam aan het afbrokkelen. En zeker toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak en er amper nog mannen over waren, bleek het dat vrouwen eigenlijk de zaken best goed op orde hadden. In 1918 kregen sommige vrouwen stemrecht en 1928 iedereen boven de 21 jaar.

Veel van de gebeurtenissen die in The Bookbinder of Jericho staan, zijn echt gebeurd. Zo kloppen alle jaartallen, personages die echt bestaan hebben en de beschrijvingen van Oxford, zoals de boten waar Peggy en haar autistische zus wonen en de kroegen waar ze e. Toch heeft Williams ervoor gekozen om de hoofdpersonen te verzinnen, en ook te laten communiceren met de personages uit haar vorige boek. Dat vond ik een gekke keuze; aan de ene kant is het boek namelijk bijzonder realistisch, omdat Williams zoveel onderzoek gedaan had naar hoe het geweest moet zijn om in het Oxford van 1914 en verder te leven, maar aan de andere kant leken de fictieve personages bijna belangrijker te zijn dan de historische gebeurtenissen. Tijdens het lezen van het boek vroeg ik me vaak af waarom ze hiervoor gekozen heeft, want voor mij voelt The Bookbinder of Jericho daardoor minder realistisch dan ze zelf misschien bedoeld heeft.

Net voordat ik naar Engeland ging, had ik deze roman uitgelezen. Ondanks mijn enorme koffer, veel te vol met mooie kleren die ik allemaal aan wilde doen, paste ook dit boek nog in mijn koffer. Ik wilde namelijk wel mooie foto’s maken zodra we in Oxford aankwamen. Bij de grote bibliotheek van Oxford stond een drukpers, waardoor ik direct dacht aan Peggy en al die andere naamloze vrouwen die werkten bij de Oxford University Press (waar we natuurlijk ook langsgelopen zijn!). Ook bezochten we Jericho, de volksbuurt waar de arbeiders van de Press woonden, en gingen daar even wat eten en drinken (onder andere in een pub die The Old Bookbinders Ale House Heet, echt waar!).

Toen ik rondliep door Oxford, met zo’n grote lach op mijn gezicht dat de gids bij de bibliotheek zei dat ze heel veel energie kreeg van mijn blijdschap om daar te zijn, bedacht ik dat The Bookbinder of Jericho mij kennis heeft laten maken met een stukje geschiedenis waar ik me helemaal niet bewust van was. Het waren vrouwen die ervoor zorgden dat de Press door kon gaan met uitgeven tijdens de Eerste Wereldoorlog. En tijdens de wandeling langs al die colleges besefte ik dat de meer dan achthonderd jaar oude University of Oxford net iets meer dan honderd jaar geleden pas haar eerste diploma aan een vrouw gaf. Als ik dit boek niet gelezen had, zou ik dat niet eens doorgehad hebben.

Kortom, The Bookbinder of Jericho laat het Ofxord van de vrouwen zien. Het laat zien hoe de hele stad, ondanks dat haar geschiedenis geschreven is door witte mannen, afhankelijk is geweest van alle naamloze vrouwen die hun werk deden en die streden voor hun rechten. We weten niet hoe ze heten, maar nu weet ik in ieder geval dat ze bestaan hebben.

Wat vond jij van The Bookbinder of Jericho? Houd jij van historische romans? Vind jij dat vrouwen hun plekje in de geschiedenis moeten opeisen? Over welke historische vrouwen, bekend of onbekend, zou jij meer willen weten? Hoe laat dit boek jou iets anders zien over Oxford? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me natuurlijk niet te volgen voor meer boekenposts!

Volgende keer in de Oxford toer: Babel van R.F. Kuang.