The Open Book

Als je een boekenblog hebt, dan is er maar een ding dat je echt moet doen om het te vullen: boeken lezen. De laatste maanden voor de zomervakantie begon merkte ik dat dat niet goed lukte. Ik las er wel een paar, maar dit waren boeken die ik moest lezen voor lezingen of mijn boekenclub. Ik had zelfs weinig zin om te lezen, wat me eigenlijk zelden overkomt. Daarom besloot ik, toen de vakantie begon, om alleen nog maar boeken voor de lol te lezen. En nu, vier weken later, blijkt dat boeken-voor-de-lol voor mij Stephen King boeken zijn. Wil je weten waarom zijn horrorverhalen voor mij ontspannend zijn? Lees dan door!

Dit is niet de eerste keer dat Stephen King me uit een leesdal helpt. Hoewel ik echt van Zeer Literaire Boeken houd (ik moest bijvoorbeeld voor mijn boekenclub Never Let Me Go van Kazuo Ishiguro lezen, en dat vond ik zo geweldig dat ik het in een paar dagen uit had), had mijn overwerkte brein echt geen langzame psychologische romans over het leven en wat dat zin geeft nodig. In plaats daarvan heeft het blijkbaar enge boeken nodig, vol met actie, bovennatuurlijke monsters en verzonnen werelden, en met helden die hun angsten overwinnen en de slechteriken verslaan. Oftewel, wanneer ik moe ben, heb ik behoefte aan boeken die niet direct over emoties gaan, en dus ook niet over mijn emotionele toestand.

De eerste roman van Stephen King die ik las was Fairy Tale, een best recent boek van hem, Het gaat over een jongen, Charlie, die een andere wereld betreedt, eentje die langzaam steeds slechter wordt omdat duistere krachten de boel overnemen. Natuurlijk (de titel, in het Nederlands overigens onvertaald gebleven, laat al zien dat het goed af zal lopen) lukt het Charlie om de slechte mensen te verslaan en die wereld te redden. Toch, ondanks het voorspelbare einde, bleef ik doorlezen, omdat ik wilde weten hoe het dan goed af zou lopen. En voor het eerst in een lange tijd zat ik echt weer in een boek en kon ik niet stoppen. Dus tijdens de eerste week van de vakantie was ik aan het lezen, en speelde ik geen domme spelletjes op mijn telefoon. Was ik aan het lezen en keek ik geen tv. Was ik aan het lezen, in plaats van dat ik op een normaal tijdstip ging slapen.

Het zal niet als een verrassing komen dat ik Fairy Tale binnen een paar dagen uit had. Maar ik had nog niet genoeg van Stephen King. Jaren geleden kocht ik een enorme stapel tweedehands King-boeken op Marktplaats, en ik besloot dat het tijd was om in die stapel te kijken of er nog wat leuks tussen zat. Ik had niet zo’n zin in een enorme roman, omdat Fairy Tale ook dik zeshonderd pagina’s lang is, en besloot daarom om The Dead Zone te lezen. Het gaat over een man die erachter komt dat hij psychische gaven krijgt nadat hij door een ongeluk vier jaar lang in coma raakt, en ik vond dat interessant klinken. Nu bleek echter dat ik dit boek volgens Goodreads al eerder had gelezen, vijf jaar geleden. Ik had geen idee. Blijkbaar had ik toen ook weinig zin in lezen en besloot ik ook toen boeken van Stephen King te lezen. Ik wist er niets meer van, dus het was alsof ik het voor het eerst las. Deze keer bleef het wel hangen, voornamelijk vanwege de politieke gebeurtenissen in het boek. Deze lijken namelijk eng veel op de manier waarop populisten momenteel omgaan met hun mogelijke stemmers. Dit is overigens ook waarom dit zo’n eng boek is; The Dead Zone is gepubliceerd in 1979, meer dan 45 jaar geleden.

Dit boek had ik nog sneller uit. Maar ik bleef honger hebben naar King. Daarom heb ik net Duma Key uitgelezen, over Edgar, die zijn arm verliest, voor zijn rust afreist naar een afgelegen eiland in Florida, daar begint te schilderen en erachter komt dat hij psychische krachten heeft gekregen (wat is dat toch, met ongelukken en nieuwe gaves?). Het is eng, het is realistisch, het breekt je hart, en je kunt het niet neerleggen. Weer kostte een boek me behoorlijk wat uren slaap. Wat me opviel was dat Edgar, wanneer hij weer een schilderij af heeft, enorm veel honger heeft. Zo voelde ik me ook na dit boek; ik moest meer boeken van Stepheng King lezen.

En daar zijn we dan. Ik ben net begonnen aan Gerald’s Game, een boek uit 1993 dat gaat over een vrouw die is vastgebonden aan een bed omdat haar man van seksspelletjes houdt, maar waar zij geen zin in heeft. Dit boek gaat volgens mij heel anders zijn dan de andere boeken die ik tot nu toe gelezen heb, omdat het erop lijkt dat de vrouw, Jessie, vast blijft zitten aan haar bed, en dat ze alleen is met haar gedachten, niet met monsters. Ik vraag me af welke psychologische spelletjes King met zijn lezers gaat spelen.

Ik ben benieuwd hoe snel ik dit boek uitheb. Ik ben benieuwd welke erna komt – waarschijnlijk een boek van Stephen King, omdat ik dan kan zeggen dat ik de hele vakantie aan hem besteed heb. Dankzij hem heb ik eindelijk weer wat leesplezier terug; ik heb steeds zin om te lezen. En hoewel ik van plan was om alleen maar voor de lol te lezen, voel ik ook dat mijn brein weer zin heeft om alles te analyseren en na te denken over de thema’s, de personages, de setting of de vele verwijzingen naar andere boeken. Ik denk zelfs dat daar ook nog wel een blog over komt, binnenkort.

Het lijkt erop dat ik weer een beetje mezelf ben.

Heb jij een van deze boeken gelezen? Wat is jouw favoriete boek van Stephen King? Houd je van horror? Welke boeken lees jij wanneer je moe of gestrest bent, of gewoon niet zoveel zin in lezen hebt? Laat het me alsjeblieft weten in de comments! Oh, en vergeet me niet te volgen voor meer boekennieuws!