The Open Book

Er wordt gezegd dat lezen goed voor je is omdat het je een beter inlevingsvermogen geeft. Je wordt je meer bewust van de mensen om je heen, en bent meer in staat om je in te beelden wat zij allemaal meemaken. Kortom, lezers zijn geweldige, lieve mensen. Echter, een tijdje geleden maakte ik iets mee waardoor ik me afvroeg of je ook te veel inlevingsvermogen kunt hebben. Wil je weten wat dat was? Lees dan door!  

Een paar weken geleden ging ik naar Maastricht met een vriendin. We zouden een stadswandeling doen, lekker eten, en gewoon een leuke stedentrip hebben. En ik had gehoord over een heel mooie boekenwinkel die zich bevond in een Middeleeuwse kerk, waar we zeker heen moesten. Ik vroeg me namelijk af of boeken gelukkiger zijn in een mooie omgeving.  

Ja, ik weet dat ik compleet gestoord klink. Maar wees eerlijk, waarom zouden we anders zoveel moeite doen om ervoor te zorgen dat onze boeken op precies de juiste manier in de kast staan? Of het nu alfabetisch geordend is, of chronologisch, of op genre, of zelfs bij kleur – ik ben ervan overtuigd dat het niet alleen maar is zodat wij er blijer van worden. Ik denk dat het ook komt doordat boeken blijer zijn als ze naast gelijkgestemden zijn.

Laten we weer teruggaan naar de boekwinkel. Toen ik de trap omhoogliep naar de Engelse afdeling, zag ik twee boeken – een die op zijn rug hulpeloos naar het plafond keek, en een andere die plat op zijn gezicht lag en zich vast afvroeg waar hij dit nu aan verdiend had. Ze waren vast achter hun rij gevallen en vergeten. Ik vroeg me af wie ze dit aangedaan had. Ik vroeg me af hoe lang ze daar al lagen.

Ik vind eenzaamheid verschrikkelijk, net als pesten en wanneer mensen anderen buitensluiten. Het breekt mijn hart en ik wens altijd dat ik er iets aan kan doen. Dus toen ik die boeken zag, wist ik dat ze zich vast vreselijk ongelukkig voelden, daarzo, helemaal alleen en wetend dat niemand ze op zou pakken en hun achterkant zou lezen, laat staan ze kopen. Nu konden ze hun diepste geheimen niet blootgeven, of hun verborgen lessen delen met mogelijke lezers. In plaats daarvan waren ze gedoemd om daar te blijven liggen. Voor altijd. Ik tikte mijn vriendin op haar schouder en wees haar deze twee boeken aan. Nu zouden er twee mensen zijn die ze gezien hadden en ze nooit zouden vergeten – en ze zijn ook nog eens vereeuwigd in deze blogpost. Ik denk dat ze dat gewaardeerd zouden hebben.

 Ze zeggen dat boeken je een beter inlevingsvermogen geven. Soms, echter, denk ik dat het niet erg zou zijn als ik wat minder gevoelig was.  

Heb jij ooit het gevoel gehad dat boeken eigenlijk net mensen zijn, levend en wel? Zorg jij altijd goed voor je boeken? Wat had jij gedaan als jij deze twee boeken had gezien? Laat het me alsjeblieft weten! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!