The Open Book

We waren halverwege onze vakantie. We hadden veel gezien, veel gereisd, veel gegeten en gedronken, en vooral veel boeken gelezen (en gekocht). Wil je weten hoe de tweede helft was? Lees dan door!

Na Zuid Wales hadden we nog maar twee campings over. Onze een-na-laatste camping was in de Cotswolds, vlak bij een dorpje genaamd Bourton-on-the-Water. Dorpjes als deze zijn de reden dat ik niet op een normale manier een reisverslag kan schrijven: volgens Google en vele, vele reisblogs is dit het ultieme Cotswoldsdorpje dat je echt bezocht moet hebben. Dit houdt in dat er veel te veel toeristen zijn en je niets leuks meer kunt zien. We waren binnen twintig minuten weer weg.

Wat ik veel leuker vond, was Stratford-upon-Avon, de plek waar Shakespeare geboren was. Het is een enig dorpje en we hebben er veel rondgelopen. We bezochten zijn geboortehuis (dat nog steeds bestaat dankzij de inzet van beroemde schrijvers zoals Charles Dickens, die ervoor zorgden dat het niet afgebroken werd), liepen rond in het huis waar hij tot zijn dood woonde, gingen daar lekker Shakespeareaanse beledigingen bedenken, en regelden twee gratis tickets voor Tsjechovs toneelstuk De kersentuin van de Royal Shakespeare Company, waarin de beroemde acteur Kenneth Branagh de geweldige hoofdrol speelde. Ik kan nog steeds amper geloven hoeveel geluk we hadden.

Ik kocht er geen boeken, maar nu stond de teller voor toneelstukken wel op twee. Ik was elke dag blijer en voelde mijn liefde voor literatuur bijna met het uur groeien. Ik voelde me niet meer verloren, en de aanwezigheid van de Bard zal daar zeker aan bijgedragen hebben.

Bath stond ook op het programma. Ik hoorde van iedereen dat het een prachtige historische stad was, maar ik wilde er voornamelijk heen omdat er een heel bijzondere boekwinkel/uitgeverij zit, namelijk Persephone Books. Ze geven bijna alleen maar vergeten romans uit het midden van de vorige eeuw uit, voornamelijk van vrouwen, en ik vertelde mijn vriend dat we daar echt heen moesten. Eerst kregen we een rondleiding door de stad, en we eindigden bij Persephone. We werden welkom geheten door rustige jazzmuziek, zagen dat alle boeken netjes gesorteerd waren, en lazen bij elk boek een korte samenvatting en een reden waarom dit zo’n mooi boek was. Ik las ze allemaal om er zeker van te zijn dat ik de juiste boeken mee zou nemen.

Dit was het. Toen ik daar was, voelde ik mijn lichaam ontspannen. Ik wist dat ik eindelijk een gedeelte van mezelf gevonden had dat ik al heel lang kwijt was, misschien al wel jaren. Ik voelde een soort warmte door mijn lichaam stromen en ervoer iets wat ik niet goed ken: optimisme. Ik haalde diep adem, sloot mijn ogen, en zag een toekomst voor me, daar in Bath. Ik zou werken in deze boekwinkel en evenementen organiseren, lezingen geven en mijn leven toewijden aan de literatuur. Ik kocht slechts drie boeken in deze kleine winkel, maar liet er een deel van mijn hart achter.

Net toen ik dacht dat het niet beter kon worden dan dit, bleek ook dat nog te kunnel. Onze laatste camping was vlakbij Oxford, en we zouden daar twee dagen heen gaan. We deden een rondleiding, zagen de deur die C.S. Lewis inspireerde om zijn Narnia boeken te schrijven, liepen een enorme boekwinkel binnen (waar ik overigens, omdat ik zo enthousiast was, een gratis boekenlegger kreeg), deden nog een rondleiding, dit keer door de Bodleian libraries, zaten op het bankje waar Lyra en Will beloofden elk jaar te zitten aan het eind van His Dark Materials, dronken een pint (half pint, eigenlijk) in de kroeg waar Tolkien altijd zat, en aten een Sunday Roast bij The Trout, waar Morse en Lewis uit Colin Dexters romans vaak zaten en waar een personage uit Philip Pullman’s La Belle Sauvage woonde. 

Mijn glimlach was ondertussen permanent geworden. Ik voelde me totaal op mijn gemak met mezelf en de wereld. Ik had weer twee boeken uitgelezen en twee gekocht, en ik wilde nooit weer naar huis. Ik voelde me totaal niet meer verloren, en hoewel dat zeker ook te maken had met het stralende weer, de steden die zo prachtig waren dat ik in ze allemaal wil wonen en dat mijn vriend en ik dolgelukkig waren met elkaar, wist ik dat de belangrijkste reden van mijn geluk was dat ik eindelijk weer herenigd was met de literatuur. We waren weer echt een team. 

Na Oxford volgde Londen. Ik kocht weer twee boeken, die zich beide in Londen afspelen. We hadden een geweldig restaurant gevonden, dronken heerlijke cocktails, bezochten twee musea, liepen tientallen kilometers en gingen naar een musical, Cabaret. Zelfs mijn vriend, die helemaal geen musicalfan is, vertelt nog steeds tegen iedereen dat ze naar deze musical moeten.

Het eerste boek dat ik inpakte en het laatste boek dat ik las was Christopher Isherwoods Goodbye to Berlin. Het speelt zich af in het Berlijn van de vroege jaren dertig en laat de verandering van een sprankelende, vrije stad naar een door Nazi’s onderdrukt gebied zien. Ik opende het boek de dag na de musical en las het uit toen we net thuis waren. Dat betekent dat ik acht boeken heb gelezen tijdens deze vier weken en er, eh, geen idee, veel gekocht heb. En dat we uiteindelijk vier shows gezien hebben.

Maar we zijn nog niet helemaal thuis. We hadden namelijk deze hele vakantie in Engeland gepland omdat we tickets voor Nick Caves concert in Brighton hadden. Een vriendin van ons ging ook, en het was geweldig. We zouden twee dagen later weggaan, maar tijdens de tweeënhalf uur dat het concert duurde, heb ik totaal niet aan Nederland gedacht. Er was niets anders. 

Het concert vat perfect deze vier weken samen. Ik lachte, ik huilde, ik schreeuwde, ik danste, ik was gelukkig, en ik genoot van elk moment. 

Ik had mezelf weer gevonden. 

Welke van de plekken die we bezocht hebben vond jij het interessants? Waar zou jij heen gaan als je een maand in het Verenigd Koninkrijg was? Welke boeken zou je meenemen? En heb je nog tips voor plekken die we moeten bezoeken of