Ik doe niet aan horror. Als er een horrorfilm aanstaat op tv, dan zit ik de hele avond op de bank met een kussen voor mijn gezicht, en ik vind dat soort boeken gewoon te eng. (Er is natuurlijk een uitzondering.) Maar toen ik onlangs het boek Our Wives Under the Sea van Julia Armfield kreeg, wat tot het genre Queer Horror behoort, kon ik het niet neerleggen. Wil je weten waarom? Lees dan door!
Our Wives Under the Sea gaat over een lesbisch stel, Leah and Miri. Leah heeft tijdens een diepzeemissie drie maanden op de bodem van de oceaan gezeten en is pas net terug. Echter, al snel wordt duidelijk dat ze zowel fysiek als mentaal veranderd is, en Miri realiseert zich dat ze steeds minder contact krijgt met haar vrouw. Beide vrouwen voelen zich geïsoleerd, en hierdoor krijg je een claustrofobisch gevoel tijdens het lezen.
Ik ben dus geen expert, maar toch herkende ik alle kenmerken van een goed horrorverhaal: er is een mysterieuze verdwijning (en verschijning), de angst voor het onbekende, een aantal vreemde, onverklaarbare gebeurtenissen, en subtiele referenties naar bovennatuurlijke elementen. En dan gaat het ook nog over queer zijn in een heteronormatieve wereld, wat voor meer isolatie zorgt. Alle ingrediënten zijn er, en dat maakt het zeker een eng boek.
En bij eng bedoel ik terror, wat in klassieke horrorverhalen een belangrijk onderdeel was. Dit houdt in dat er iets slechts staat te gebeuren of dat er iets in de schaduwen staat te wachten, maar je weet niet wat het is of wanneer rampspoed zal toeslaan. Eerst wist ik niet welk verhaal ik enger zou vinden, dat van Leah of van Miri.
Beide vrouwen worstelen met het onbekende. Leah’s verhaal is wat duidelijker, omdat zij letterlijk afdaalt in een gebied dat nog nooit eerder bezocht is. Dat van Miri lijkt wat makkelijker om je bij in te leven: wat gebeurt er als de persoon van die je houdt er niet echt meer is, en wat betekenen gedeelde herinneringen dan nog? Het is symbolisch dat beide personages (die afwisselend hun verhaal vertellen) het gevoel hebben dat hun levens zich in een kleine ruimte afspelen, namelijk Leah’s onderzeeër en het appartement waar zin wonen, en waar Miri eigenlijk niet meer uit weg durft.
Er zijn nog veel meer elementen in dit boek dat bijdragen aan de enge sfeer: de bovenburen, wiens tv altijd te horen is door de dunne muren maar de we nooit te zien krijgen, de advertentie voor een groep voor mensen met vrouwen onder de zee, het Centrum, het mysterieuze bedrijf waar Leah voor werkt en die nooit reageert op Miri’s dagelijkse telefoontjes, Leah’s veranderende lichaam, en Jelka, een van de medereizigers op Leah’s missie, die stemmen begint te horen wanneer ze te lang in de onderzeeër zitten. Wie zijn die buren? Waarom is er een groep voor vrouwen onder de zee? Wat is dat Centrum en waarom willen ze niet met Miri praten? Wat gebeurt er met Leah? Wat heeft Jelka gedaan? Oh, de vragen bleven zich opstapelen.
Tijdens het lezen van Our Wives Under the Sea voelde het alsof ik mezelf net zo aan het verliezen was als Leah en Miri. Met elke onbeantwoorde vraag dook ik dieper en dieper het onbekende water in, en hoewel ik heel graag naar adem wilde happen, kon of wilde ik dat niet, net zolang tot ik precies wist wat er was gebeurd. Ik bleef tot diep in de nacht lezen en werd alweer vroeg wakker zodat ik snel verder kon lezen. Ik werd moe en begon me slecht te voelen. Iets in mij was aan het veranderen.
Er is een reden dat ik niet aan horror doe. Ik ga me veel te veel inleven in de personages en ik word er bang van. Als ik over monsters lees, dan ben ik ervan overtuigd dat ze onder mijn bed verscholen liggen, of dat ze beneden op me wachten tot ik naar de wc ga, of dat ze buiten door het raam naar me kijken. Ik weet zeker dat ze mij in een van hen willen veranderen. Our Wives Under the Sea zorgde ervoor dat al die angsten van vroeger terugkwamen, en ik voelde me geïsoleerd en alleen, en alleen Leah and Miri deden er nog toe.
Ik sliep minder en minder, en ik voelde mezelf veranderen. Ik was bang om in de spiegel te kijken, ik voelde steeds aan mijn lichaam om er zeker van te zijn dat ik niet opeens kieuwen had gekregen. Ik bewoog mijn vingers over mijn ogen om te checken dat die nog mijn eigen, bekende ogen waren, en tijdens het eten zorgde ik ervoor dat ik er niet te veel zou op deed, want toen ging het pas echt mis voor Leah.
Er zat een vreemd luchtje aan dit boek, en ik was bang dat het op mij zou overslaan. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of dat gebeurd is of niet.
Wat vond jij van Our Wives Under the Sea? Wat vind jij van horrorverhalen? Ben jij ooit zo bang geweest voor een boek dat je het weg moest leggen? Wat denk jij dat er op de oceaanbodem woont? Laat het alsjeblieft weten in de comments! En vergeet me niet te volgen voor meer boekenposts!
Leave a Reply